๒. มญฺจทายกตฺเถรอปทานํ

๑๓. ‘‘วิปสฺสิโน ภควโต, โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน;

เอกมญฺจํ [เอกํ เวจฺจํ (สฺยา.), เอกปจฺฉํ (ปี.)] มยา ทินฺนํ, ปสนฺเนน สปาณินา.

๑๔. ‘‘หตฺถิยานํ อสฺสยานํ, ทิพฺพยานํ สมชฺฌคํ;

เตน มญฺจกทาเนน, ปตฺโตมฺหิ อาสวกฺขยํ.

๑๕. ‘‘เอกนวุติโต กปฺเป, ยํ มญฺจมททึ ตทา;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, มญฺจทานสฺสิทํ ผลํ.

๑๖. ‘‘กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ…เป… วิหรามิ อนาสโว.

๑๗. ‘‘สฺวาคตํ วต เม อาสิ…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ.

๑๘. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มญฺจทายโก [เวจฺจกทายโก (สฺยา.), สทฺทสญฺญิกวคฺเคปิ อิทํ§อปทานํ ทิสฺสติ] เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

มญฺจทายกตฺเถรสฺสาปทานํ ทุติยํ.