๙. สุภทฺทตฺเถรอปทานํ
๑๐๑. ‘‘ปทุมุตฺตโร โลกวิทู, อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห;
ชนตํ อุทฺธริตฺวาน, นิพฺพายติ มหายโส.
๑๐๒. ‘‘นิพฺพายนฺเต จ สมฺพุทฺเธ, ทสสหสฺสิ กมฺปถ;
ชนกาโย มหา อาสิ, เทวา สนฺนิปตุํ ตทา.
๑๐๓. ‘‘จนฺทนํ ปูรยิตฺวาน, ตครามลฺลิกาหิ จ;
หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน, อาโรปยึ [อาเลเปสึ (สี.), อาโรเปสึ (สฺยา.)] นรุตฺตมํ.
๑๐๔. ‘‘มม สงฺกปฺปมญฺญาย, สตฺถา โลเก อนุตฺตโร;
นิปนฺนโกว สมฺพุทฺโธ, อิมา คาถา อภาสถ.
๑๐๕. ‘‘‘โย เม ปจฺฉิมเก กาเล, คนฺธมาเลน [คนฺธมลฺเลน (สฺยา. ก.) นปุํสเกกตฺตํ มนสิกาตพฺพํ] ฉาทยิ;
ตมหํ กิตฺตยิสฺสามิ, สุณาถ มม ภาสโต.
๑๐๖. ‘‘‘อิโต จุโต อยํ โปโส, ตุสิตกายํ คมิสฺสติ;
ตตฺถ รชฺชํ กริตฺวาน, นิมฺมานํ โส คมิสฺสติ.
๑๐๗. ‘‘‘เอเตเนว อุปาเยน, ทตฺวา มาลํ [มลฺยํ (สี.), มลฺลํ (สฺยา. ก.)] วรุตฺตมํ;
สกกมฺมาภิรทฺโธ โส, สมฺปตฺตึ อนุโภสฺสติ.
๑๐๘. ‘‘‘ปุนาปิ ตุสิเต กาเย, นิพฺพตฺติสฺสติยํ นโร;
ตมฺหา กายา จวิตฺวาน, มนุสฺสตฺตํ คมิสฺสติ.
๑๐๙. ‘‘‘สกฺยปุตฺโต มหานาโค, อคฺโค โลเก สเทวเก;
โพธยิตฺวา พหู สตฺเต, นิพฺพายิสฺสติ จกฺขุมา.
๑๑๐. ‘‘‘ตทา โสปคโต สนฺโต, สุกฺกมูเลน โจทิโต;
อุปสงฺกมฺม สมฺพุทฺธํ, ปญฺหํ ปุจฺฉิสฺสติ ตทา.
๑๑๑. ‘‘‘หาสยิตฺวาน สมฺพุทฺโธ, สพฺพญฺญู โลกนายโก;
ปุญฺญกมฺมํ ปริญฺญาย, สจฺจานิ วิวริสฺสติ.
๑๑๒. ‘‘‘อารทฺโธ จ อยํ ปโญฺห, ตุฏฺโฐ เอกคฺคมานโส;
สตฺถารํ อภิวาเทตฺวา, ปพฺพชฺชํ ยาจยิสฺสติ.
๑๑๓. ‘‘‘ปสนฺนมานสํ ทิสฺวา, สกกมฺเมน โตสิตํ;
ปพฺพาเชสฺสติ โส พุทฺโธ, อคฺคมคฺคสฺส โกวิโท.
๑๑๔. ‘‘‘วายมิตฺวานยํ โปโส, สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน;
สพฺพาสเว ปริญฺญาย, นิพฺพายิสฺสตินาสโว’.
ปญฺจมภาณวารํ.
๑๑๕. ‘‘ปุพฺพกมฺเมน สํยุตฺโต, เอกคฺโค สุสมาหิโต;
พุทฺธสฺส โอรโส ปุตฺโต, ธมฺมโชมฺหิ สุนิมฺมิโต.
๑๑๖. ‘‘ธมฺมราชํ อุปคมฺม, อปุจฺฉึ ปญฺหมุตฺตมํ;
กถยนฺโต จ เม ปญฺหํ, ธมฺมโสตํ อุปานยิ.
๑๑๗. ‘‘ตสฺสาหํ ธมฺมมญฺญาย, วิหาสึ สาสเน รโต;
สพฺพาสเว ปริญฺญาย, วิหรามิ อนาสโว.
๑๑๘. ‘‘สตสหสฺสิโต กปฺเป, ชลชุตฺตมนายโก;
นิพฺพายิ อนุปาทาโน, ทีโปว เตลสงฺขยา.
๑๑๙. ‘‘สตฺตโยชนิกํ อาสิ, ถูปญฺจ รตนามยํ;
ธชํ ตตฺถ อปูเชสึ, สพฺพภทฺทํ มโนรมํ.
๑๒๐. ‘‘กสฺสปสฺส จ พุทฺธสฺส, ติสฺโส นามคฺคสาวโก;
ปุตฺโต เม โอรโส อาสิ, ทายาโท ชินสาสเน.
๑๒๑. ‘‘ตสฺส หีเนน มนสา, วาจํ ภาสึ อภทฺทกํ;
เตน กมฺมวิปาเกน, ปจฺฉา เม อาสิ ภทฺทกํ [ปจฺฉิเม อทฺทสํ ชินํ (สี.)].
๑๒๒. ‘‘อุปวตฺตเน สาลวเน, ปจฺฉิเม สยเน มุนิ;
ปพฺพาเชสิ มหาวีโร, หิโต การุณิโก ชิโน.
๑๒๓. ‘‘อชฺเชว ทานิ ปพฺพชฺชา, อชฺเชว อุปสมฺปทา;
อชฺเชว ปรินิพฺพานํ, สมฺมุขา ทฺวิปทุตฺตเม.
๑๒๔. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุภทฺโท เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
สุภทฺทตฺเถรสฺสาปทานํ นวมํ.