๗. ลสุณทายกตฺเถรอปทานํ

๘๙. ‘‘หิมวนฺตสฺสาวิทูเร, ตาปโส อาสหํ ตทา;

ลสุณํ อุปชีวามิ, ลสุณํ มยฺหโภชนํ.

๙๐. ‘‘ขาริโย ปูรยิตฺวาน, สงฺฆารามมคจฺฉหํ;

หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน, สงฺฆสฺส ลสุณํ อทํ.

๙๑. ‘‘วิปสฺสิสฺส นรคฺคสฺส, สาสเน นิรตสฺสหํ;

สงฺฆสฺส ลสุณํ ทตฺวา, กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ.

๙๒. ‘‘เอกนวุติโต กปฺเป, ลสุณํ ยมทํ ตทา;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, ลสุณสฺส อิทํ ผลํ.

๙๓. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ลสุณทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ;

ลสุณทายกตฺเถรสฺสาปทานํ สตฺตมํ.