๓. ภิสมุฬาลทายกตฺเถรอปทานํ

๘. ‘‘ผุสฺโส นามาสิ สมฺพุทฺโธ, สพฺพธมฺมาน ปารคู;

วิเวกกาโม สพฺพญฺญู [สปฺปญฺโญ (สี. สฺยา.)], อาคญฺฉิ มม สนฺติเก.

๙. ‘‘ตสฺมึ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา, มหาการุณิเก ชิเน;

ภิสมุฬาลํ ปคฺคยฺห, พุทฺธเสฏฺฐสฺสทาสหํ.

๑๐. ‘‘เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป, ยํ ภิสมททึ ตทา;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, ภิสทานสฺสิทํ ผลํ.

๑๑. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ภิสมุฬาลทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ภิสมุฬาลทายกตฺเถรสฺสาปทานํ ตติยํ.