๑๐. โขมทายกตฺเถรอปทานํ

๑๘๔. ‘‘นคเร พนฺธุมติยา, อโหสึ วาณิโช ตทา;

เตเนว ทารํ โปเสมิ, โรเปมิ พีชสมฺปทํ.

๑๘๕. ‘‘รถิยํ ปฏิปนฺนสฺส, วิปสฺสิสฺส มเหสิโน;

เอกํ โขมํ มยา ทินฺนํ, กุสลตฺถาย สตฺถุโน.

๑๘๖. ‘‘เอกนวุติโต กปฺเป, ยํ โขมมททึ ตทา;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, โขมทานสฺสิทํ ผลํ.

๑๘๗. ‘‘สตฺตรเส [สตฺตวีเส (สี. สฺยา.)] อิโต กปฺเป, เอโก สินฺธวสนฺธโน;

สตฺตรตนสมฺปนฺโน, จตุทีปมฺหิ อิสฺสโร.

๑๘๘. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส, วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม;

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา, กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โขมทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

โขมทายกตฺเถรสฺสาปทานํ ทสมํ.

ตสฺสุทฺทานํ –

สุสูติ อุปวาโน จ, สรโณ สีลคาหโก;

อนฺนสํสาวโก โขมทายี จ, ทเสว ตติเย คเณ;

อญฺชลี โขมทายี จ, ทเสว ตติเย คเณ;

ปญฺจาลีสีติสตํ วุตฺตา, คาถาโย สพฺพปิณฺฑิตา.

สุภูติวคฺโค ตติโย.