๓. นฬินเกสริยตฺเถรอปทานํ

๙. ‘‘ชาตสฺสรสฺส เวมชฺเฌ, วสามิ ชลกุกฺกุโฏ;

อทฺทสาหํ [อถทฺทสํ (สี. สฺยา.)] เทวเทวํ, คจฺฉนฺตํ อนิลญฺชเส.

๑๐. ‘‘ตุณฺเฑน เกสรึ [เกสรํ (สฺยา.)] คยฺห, วิปฺปสนฺเนน เจตสา;

พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ, ติสฺสสฺส โลกพนฺธุโน.

๑๑. ‘‘เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป, ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

๑๒. ‘‘เตสตฺตติมฺหิ กปฺปมฺหิ, สตฺต เกสรนามกา [สตปตฺตสนามโก (สี. สฺยา.)];

สตฺตรตนสมฺปนฺนา, จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

๑๓. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นฬินเกสริโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

นฬินเกสริยตฺเถรสฺสาปทานํ ตติยํ.