๙. เอกจาริยตฺเถรอปทานํ

๕๑. ‘‘ตาวตึเสสุ เทเวสุ, มหาโฆโส ตทา อหุ;

พุทฺโธ จ โลเก นิพฺพาติ, มยญฺจมฺห สราคิโน.

๕๒. ‘‘เตสํ สํเวคชาตานํ, โสกสลฺลสมงฺคินํ;

สพเลน อุปตฺถทฺโธ, อคมํ พุทฺธสนฺติกํ.

๕๓. ‘‘มนฺทารวํ คเหตฺวาน, สงฺคีติ [สณฺหิตํ (สี.), สงฺคิตํ (สฺยา.)] อภินิมฺมิตํ;

ปรินิพฺพุตกาลมฺหิ, พุทฺธสฺส อภิโรปยึ.

๕๔. ‘‘สพฺเพ เทวานุโมทึสุ, อจฺฉราโย จ เม ตทา;

กปฺปานํ สตสหสฺสํ, ทุคฺคตึ นุปปชฺชหํ.

๕๕. ‘‘สฏฺฐิกปฺปสหสฺสมฺหิ, อิโต โสฬส เต ชนา;

มหามลฺลชนา นาม, จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

๕๖. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกจาริโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

เอกจาริยตฺเถรสฺสาปทานํ นวมํ.