๒. นิสฺเสณิทายกตฺเถรอปทานํ

๙. ‘‘โกณฺฑญฺญสฺส ภควโต, โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน;

อาโรหตฺถาย ปาสาทํ, นิสฺเสณี การิตา มยา.

๑๐. ‘‘เตน จิตฺตปฺปสาเทน, อนุโภตฺวาน สมฺปทา;

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ, สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน.

๑๑. ‘‘เอกตฺตึสมฺหิ กปฺปานํ, สหสฺสมฺหิ ตโย อหุํ [มหา (สี. สฺยา.)];

สมฺพหุลา นาม ราชาโน, จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

๑๒. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นิสฺเสณิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

นิสฺเสณิทายกตฺเถรสฺสาปทานํ ทุติยํ.