๑๐. ปญฺจงฺคุลิยตฺเถรอปทานํ

๕๐. ‘‘ติสฺโส นามาสิ ภควา, โลกเชฏฺโฐ นราสโภ;

ปวิสติ คนฺธกุฏึ, วิหารกุสโล มุนิ.

๕๑. ‘‘สุคนฺธมาลมาทาย, อคมาสึ ชินนฺติกํ;

อปสทฺโท จ สมฺพุทฺเธ, ปญฺจงฺคุลิมทาสหํ.

๕๒. ‘‘เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป, ยํ คนฺธมภิโรปยึ;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, ปญฺจงฺคุลิสฺสิทํ [ปญฺจงฺคุลิยิทํ (สี.)] ผลํ.

๕๓. ‘‘เทฺวสตฺตติมฺหิโต กปฺเป, ราชา อาสึ สยมฺปโภ;

สตฺตรตนสมฺปนฺโน, จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

๕๔. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปญฺจงฺคุลิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ;

ปญฺจงฺคุลิยตฺเถรสฺสาปทานํ ทสมํ.

สุปาริจริยวคฺโค สตฺตรสโม.