๘. เวโรจนอสุรินฺทสุตฺตวณฺณนา

๒๕๔. อฏฺฐเม อฏฺฐํสูติ ทฺวารปาลรูปกานิ วิย ฐิตา. นิปฺผทาติ นิปฺผตฺติ, ยาว อตฺโถ นิปฺผชฺชติ, ตาว วายเมเถวาติ วทติ. ทุติยคาถา สกฺกสฺส. ตตฺถ ขนฺตฺยา ภิยฺโยติ นิปฺผนฺนโสภเนสุ อตฺเถสุ ขนฺติโต อุตฺตริตโร อตฺโถ นาม นตฺถิ. อตฺถชาตาติ กิจฺจชาตา. โสณสิงฺคาลาทโยปิ หิ อุปาทาย อกิจฺจชาโต สตฺโต นาม นตฺถิ. อิโต เอตฺโต คมนมตฺตมฺปิ กิจฺจเมว โหติ. สํโยคปรมา เตฺวว, สมฺโภคา สพฺพปาณินนฺติ ปาริวาสิกโอทนาทีนิ หิ อสมฺโภคารหานิ โหนฺติ, ตานิ ปุน อุณฺหาเปตฺวา ภชฺชิตฺวา สปฺปิมธุผาณิตาทีหิ สํโยชิตานิ สมฺโภคารหานิ โหนฺติ. เตนาห ‘‘สํโยคปรมา เตฺวว, สมฺโภคา สพฺพปาณิน’’นฺติ. นิปฺผนฺนโสภโน อตฺโถติ อิเม อตฺถา นาม นิปฺผนฺนาว โสภนฺติ. ปุน จตุตฺถคาถา สกฺกสฺส. ตตฺถาปิ วุตฺตนเยเนว อตฺโถ เวทิตพฺโพ. อฏฺฐมํ.