๗. นทุพฺภิยสุตฺตวณฺณนา

๒๕๓. สตฺตเม อุปสงฺกมีติ ‘‘อยํ สกฺโก ‘โยปิ เม อสฺส สุปจฺจตฺถิโก, ตสฺส ปาหํ น ทุพฺเภยฺย’นฺติ จินฺเตติ, มยา ตสฺส ปจฺจตฺถิกตโร นาม นตฺถิ, วีมํสิสฺสามิ ตาว นํ, กึ นุ โข มํ ปสฺสิตฺวา ทุพฺภติ, น ทุพฺภตี’’ติ จินฺเตตฺวา อุปสงฺกมิ. ติฏฺฐ เวปจิตฺติ คหิโตสีติ เวปจิตฺติ, เอตฺเถว ติฏฺฐ, คหิโต ตฺวํ มยาติ วทติ. สห วจเนเนวสฺส โส กณฺฐปญฺจเมหิ พนฺธเนหิ พทฺโธว อโหสิ. สปสฺสุ จ เมติ มยิ อทุพฺภตฺถาย สปถํ กโรหีติ วทติ. ยํ มุสาภณโต ปาปนฺติ อิมสฺมึ กปฺเป ปฐมกปฺปิเกสุ เจติยรญฺโญ ปาปํ สนฺธายาห. อริยูปวาทิโนติ โกกลิกสฺส วิย ปาปํ. มิตฺตทฺทุโน จ ยํ ปาปนฺติ มหากปิชาตเก มหาสตฺเต ทุฏฺฐจิตฺตสฺส ปาปํ. อกตญฺญุโนติ เทวทตฺตสทิสสฺส อกตญฺญุโน ปาปํ. อิมานิ กิร อิมสฺมึ กปฺเป จตฺตาริ มหาปาปานิ. สตฺตมํ.