๖. กุลาวกสุตฺตวณฺณนา

๒๕๒. ฉฏฺเฐ อชฺฌภาสีติ ตสฺส กิร สิมฺพลิวนาภิมุขสฺส ชาตสฺส รถสทฺโท จ อาชานียสทฺโท ธชสทฺโท จ สมนฺตา อสนิปาตสทฺโท วิย อโหสิ. ตํ สุตฺวา สิมฺพลิวเน พลวสุปณฺณา ปลายึสุ, ชราชิณฺณา เจว โรคทุพฺพลา จ อสญฺชาตปกฺขโปตกา จ ปลายิตุํ อสกฺโกนฺตา, มรณภเยน ตชฺชิตา เอกปฺปหาเรเนว มหาวิรวํ วิรวึสุ. สกฺโก ตํ สุตฺวา ‘‘กสฺส สทฺโท, ตาตา’’ติ? มาตลึ ปุจฺฉิ. รถสทฺทํ, เต เทว, สุตฺวา สุปณฺณา ปลายิตุํ อสกฺโกนฺตา วิรวนฺตีติ. ตํ สุตฺวา กรุณาสมาวชฺชิตหทโย อภาสิ. อีสามุเขนาติ รถสฺส อีสามุเขน. ยถา กุลาวเก อีสามุขํ น สญฺจุณฺเณติ, เอวํ อิมินา อีสามุเขน เต ปริวชฺชย. โส หิ รโถ ปุญฺญปจฺจยนิพฺพตฺโต จกฺกวาฬปพฺพเตปิ สิเนรุมฺหิปิ สมฺมุขีภูเต วินิวิชฺฌิตฺวาว คจฺฉติ น สชฺชติ, อากาสคตสทิเสเนว คจฺฉติ. สเจ เตน สิมฺพลิวเนน คโต ภเวยฺย, ยถา มหาสกเฏ กทลิวนมชฺเฌน วา เอรณฺฑวนมชฺเฌน วา คจฺฉนฺเต สพฺพวนํ วิภคฺคํ นิมฺมถิตํ โหติ, เอวํ ตมฺปิ สิมฺพลิวนํ ภเวยฺย. ฉฏฺฐํ.