๑๐. เววจนหารสมฺปาตวณฺณนา

๗๒. ‘‘มานสํ หทยํ ปณฺฑรํ วิญฺญาณํ วิญฺญาณกฺขนฺโธ มโนวิญฺญาณธาตู’’ติ (ธ. ส. ๖) จ จิตฺตสฺส เววจนํ. ‘‘ตกฺโก วิตกฺโก สงฺกปฺโป อปฺปนา พฺยปฺปนา เจตโส อภินิโรปนา’’ติ จ สมฺมาสงฺกปฺปสฺส. ‘‘ปญฺญา ปชานนา วิจโย ปวิจโย’’ติอาทินา (ธ. ส. ๑๖) สมฺมาทิฏฺฐิยา. ‘‘ถินํ ถิยนา ถิยิตตฺตํ จิตฺตสฺส อกลฺลตา อกมฺมญฺญตา โอนาโห ปรินาโห อนฺโตสงฺโกโจ’’ติ ถินสฺส. ‘‘อกลฺลตา อกมฺมญฺญตา กายาลสิยํ สุปฺยํ สุปฺยนา สุปิตตฺต’’นฺติ (ธ. ส. ๑๑๖๓) มิทฺธสฺส. ‘‘ภิกฺขโก ภิกฺขู’’ติอาทินา (ปารา. ๔๕) ภิกฺขุปทสฺส. ‘‘ทุคฺคติ อปาโย วินิปาโต วฏฺฏทุกฺขํ สํสาโร’’ติอาทินา ทุคฺคติยา เววจนํ เวทิตพฺพํ.

เววจนหารสมฺปาตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.