๓-๗. อิสฺสริยกามการิกากถาวณฺณนา

๙๑๐-๙๑๔. อิทานิ อิสฺสริยกามการิกากถา นาม โหติ. ฉทฺทนฺตชาตกาทีนิ สนฺธาย ‘‘โพธิสตฺโต อิสฺสริยกามการิกาเหตุ วินิปาตํ คจฺฉติ, คพฺภเสยฺยํ โอกฺกมติ, ทุกฺกรการิกํ อกาสิ, อปรนฺตปํ อกาสิ, อญฺญํ สตฺถารํ อุทฺทิสี’’ติ เยสํ ลทฺธิ, เสยฺยถาปิ อนฺธกานํ, เต สนฺธาย ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส. เสสํ ปฐมกถายํ อุตฺตานตฺถเมว. ทุติยกถายํ อิทฺธิมาติ ยทิ อิสฺสริยกามการิกาเหตุ คจฺเฉยฺย, อิทฺธิยา คจฺเฉยฺย, น กมฺมวเสนาติ โจทนตฺถํ วุตฺตํ. อิตโร ปน ปฐมปเญฺห ภาวนามยํ สนฺธาย ปฏิกฺขิปติ. ทุติยปเญฺห ปุญฺญิทฺธึ สนฺธาย ปฏิชานาติ. ตติยกถายํ อิสฺสริยกามการิกาเหตุ นาม ทุกฺกรการิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิยา กริยติ. ยทิ จ โส ตํ กเรยฺย, สสฺสตาทีนิปิ คเณฺหยฺยาติ โจทนตฺถํ สสฺสโต โลโกติอาทิ วุตฺตํ. จตุตฺถกถายมฺปิ เอเสว นโยติ.

อิสฺสริยกามการิกากถาวณฺณนา.