๑๐. ขณิกกถาวณฺณนา

๙๐๖-๙๐๗. อิทานิ ขณิกกถา นาม โหติ. ตตฺถ ยสฺมา สพฺพสงฺขตธมฺมา อนิจฺจา, ตสฺมา เอกจิตฺตกฺขณิกาเยว. สมานาย หิ อนิจฺจตาย เอโก ลหุํ ภิชฺชติ, เอโก จิเรนาติ โก เอตฺถ นิยาโมติ เยสํ ลทฺธิ, เสยฺยถาปิ ปุพฺพเสลิยาปรเสลิยานํ; เต สนฺธาย เอกจิตฺตกฺขณิกาติ ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส. จิตฺเต มหาปถวีติอาทีสุ เตสํ ตถา สณฺฐานํ อปสฺสนฺโต ปฏิกฺขิปติ. จกฺขายตนนฺติอาทิ ‘‘ยทิ สพฺเพ เอกจิตฺตกฺขณิกา ภเวยฺยุํ, จกฺขายตนาทีนิ จกฺขุวิญฺญาณาทีหิ สทฺธึเยว อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺเฌยฺยุ’’นฺติ โจทนตฺถํ วุตฺตํ. อิตโร ปน อนฺโตมาตุกุจฺฉิคตสฺส วิญฺญาณุปฺปตฺตึ สนฺธาย ปฏิกฺขิปติ, ปวตฺตํ สนฺธาย ลทฺธิวเสน ปฏิชานาติ. เสสเมตฺถ อุตฺตานตฺถเมวาติ. เตน หิ เอกจิตฺตกฺขณิกาติ ยสฺมา นิจฺจา น โหนฺติ, ตสฺมา เอกจิตฺตกฺขณิกาติ อตฺตโน รุจิยา การณํ วทติ. ตํ อวุตฺตสทิสเมวาติ.

ขณิกกถาวณฺณนา.

พาวีสติโม วคฺโค.