๔. ปตฺติกถาวณฺณนา

๘๓๗-๘๔๐. อิทานิ ปตฺติกถา นาม โหติ. ตตฺถ ‘‘ยํ ยํ ปฏิลพฺภติ, ตสฺส ตสฺส ปฏิลาโภ ปตฺติ นาม. สา จ อสงฺขตา’’ติ เยสํ ลทฺธิ, เสยฺยถาปิ ปุพฺพเสลิยานญฺเญว; เต สนฺธาย ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส. เสสมิธาปิ เหฏฺฐา วุตฺตนยตฺตา ยถาปาฬิเมว นิยฺยาตีติ. น วตฺตพฺพนฺติอาทิ ยาย ลทฺธิยา ปตฺติ อสงฺขตาติ มญฺญติ, ตํ ปกาเสตุํ วุตฺตํ. ตตฺถ สกวาที ‘‘น เหวํ วตฺตพฺเพ’’ติ ปฏิกฺขิปนฺโต เกวลํ ปตฺติยา รูปาทิภาวํ น สมฺปฏิจฺฉติ. น หิ ปตฺติ นาม โกจิ ธมฺโม อตฺถิ, น ปน อสงฺขตภาวํ อนุชานาติ. อิตโร ปน ปฏิกฺเขปมตฺเตเนว อสงฺขตาติ ลทฺธึ ปติฏฺฐเปติ, สา อโยนิโส ปติฏฺฐาปิตตฺตา อปฺปติฏฺฐิตาเยวาติ.

ปตฺติกถาวณฺณนา.