๔. อริยรูปกถาวณฺณนา

๖๙๘-๖๙๙. อิทานิ อริยรูปกถา นาม โหติ. ตตฺถ สมฺมาวาจากมฺมนฺตา รูปํ, ตญฺจ โข ‘‘สพฺพํ รูปํ จตฺตาริ จ มหาภูตานิ จตุนฺนญฺจ มหาภูตานํ อุปาทายรูป’’นฺติ (ม. นิ. ๓.๖๗) วจนโต อุปาทายรูปนฺติ เยสํ ลทฺธิ, เสยฺยถาปิ อุตฺตราปถกานํ; เต สนฺธาย อริยรูปํ มหาภูตานํ อุปาทายาติ ปุจฺฉา สกวาทิสฺส. ตตฺถ อริยานํ รูปํ, อริยํ วา รูปนฺติ อริยรูปํ. อามนฺตาติ ลทฺธิยํ ฐตฺวา ปฏิญฺญา อิตรสฺส. กุสลนฺติ ปุฏฺโฐ ลทฺธิวเสเนว ปฏิชานาติ. อนาสวปุจฺฉาทีสุปิ เอเสว นโย. ยํ กิญฺจิ รูปนฺติ สุตฺตํ ฐเปตฺวา ภูตานิ เสสรูปสฺส อุปาทาภาวํ ทีเปติ, น สมฺมาวาจากมฺมนฺตานํ. เตสญฺหิ รูปมตฺตญฺเญว อสิทฺธํ, กุโต อุปาทารูปตา; ตสฺมา อสาธกนฺติ.

อริยรูปกถาวณฺณนา.