๒. กุสลปฏิลาภกถาวณฺณนา

๖๕๘-๖๕๙. อิทานิ กุสลปฏิลาภกถา นาม โหติ. ตตฺถ กปฺปฏฺโฐ สกสมเย กามาวจรกุสลเมว ปฏิลภติ. เยน ปน ตํ อุปปตฺตึ ปฏิพาเหยฺย, ตํ มหคฺคตํ โลกุตฺตรํ วา น ปฏิลภติ. เยสํ ปน อิมํ วิภาคํ อกตฺวา อวิเสเสเนว ‘‘โส กุสลจิตฺตํ น ปฏิลภตี’’ติ ลทฺธิ, เสยฺยถาปิ อุตฺตราปถกานํ; เตสํ วิภาคทสฺสเนน ตํ ลทฺธึ ภินฺทิตุํ ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส. เสสเมตฺถ อุตฺตานตฺถเมวาติ.

กุสลปฏิลาภกถาวณฺณนา.