สาธุชน-นิทฺเทส

๒๑๒. กาย-กมฺมํ สุจิ เตสํ,

วาจา-กมฺมํ อนาวิลํ;

มโน-กมฺมํ สุจิ-สุทฺธํ,

ตาทิสา สุชนา นรา.

๒๑๓. เสฏฺฐ-วิตฺตํ สุตํ ปญฺญา,

สทฺธนํ สตฺตธา โหตฺติ;

สทฺธา สีลํ สุตํ จาโค,

ปญฺญา เจว หิโรตฺตปฺปํ.

๒๑๔. สทฺธมฺมาปิ จ สตฺเตว,

สทฺธา หิรี จ โอตฺตปฺปํ;

พาหุสฺสจฺจํ ธิโร เจว,

สติ ปญฺญา จ อิจฺเจวํ.

๒๑๕. หิรี-โอตฺตปฺป-สมฺปนฺนา,

สุกฺตฺก-ธมฺม-สมาหิตา;

สนฺโต สปฺปุริสา โลเก,

เทว-ธมฺมาติ วุจฺจเร.

๒๑๖. สทฺโธ หิริมา โอตฺตปฺปี,

วีโร ปญฺโญ ส-คารโว;

ภพฺโพ อาปชฺชิตุํ พุทฺธึ,

วิรูฬฺหิญฺจ วิปุลฺลตํ.

๒๑๗. โย เว กตญฺญู กต-เวทิ ธีโร,

กลฺยาณ-มิตฺโต ทฬฺหอ-ภตฺโต จ โหติ;

ทุกฺขิตฺตสฺส สกฺกจฺจํ กโรติ กิจฺจํ,

ตถาวิธํ สปฺปุริสํ วทนฺติ.

๒๑๘. มาตา-เปตฺติ-ภรํ ชนฺตุํ,

กุเล เชฏฺฐาปจายินํ;

สณฺหํ สขิล-สมฺภาสํ,

เปสุเณยปฺปหายินํ.

๒๑๙. มจฺเฉร-วินเย ยุตฺตํ,

สจฺจํ โกธาภิตุํ นรํ;

ตํ เว เทวา ตาวตึสา,

อาหุ สปฺปุริโส อิติ.

๒๒๐. อ-ปฺปมาเทน มฆวา,

เทวานํ เสฏฺฐตํ คโต;

อ-ปฺปมาทํ ปสํสนฺติ,

ปมาโท ครหิโต สทา.

๒๒๑. ทานํ สีลํ ปริจฺจาคํ,

อาชฺชวํ มทฺทวํ ตปํ;

อ-โกธํ อ-วิหึสญฺจ,

ขนฺตีจ อ-วิโรธนํ.

๒๒๒. อิจฺเจเต กุสเล ธมฺเม,

ฐิเต ปสฺสามิ อตฺตนิ;

ตโต เม ชายเต ปีติ,

โสมนสฺสญฺจนปฺปกํ.

๒๒๓. นนุ เตเยว สนฺตา โน,

สาครา น กุลาจลา;

มนํปิ มริยาทํ เย,

สํวฏฺเฏปิ ชหนฺติ โน.

๒๒๔. น ปุปฺผ-คนฺโธ ปฏิวาตเมติ,

น จนฺทนํ ตคฺคร มลฺลิกา วา;

สตญฺจ คนฺโธ ปฏิวาตเมติ,

สพฺพา ทิสา สปฺปุริโส ปวายติ.

๒๒๕. เตปิ โลก-หิตา สตฺตา,

สูริโย จนฺทิมา อปิ;

อตฺถํ ปสฺส คมิสฺสนฺติ,

นิยโม เกน ลงฺฆเต.

๒๒๖. สตฺถา เทว-มนุสฺสานํ,

วสี โสปิ มุนิสฺสโร;

คโตว นิพฺพุตึ สพฺเพ,

สงฺขารา น หิ สสฺสตา.

๒๒๗. กเรยฺย กุสลํ สพฺพํ,

สิวํ นิพฺพานมาวหํ;

สเรยฺยอ อ-นิจฺจํ ขนฺธํ,

นิพฺพิทา-ญาณ-โคจรํ.

๒๒๘. ยาตานุยายี จ ภวาหิ มาณว,

อลฺลญฺจ ปาณึ ปริวชฺชยสฺสุ;

มา จสฺสุ มิตฺเตสุ กทาจิ ทุพฺภิ,

มา จ วสํ อ-สตีนํ คจฺฉ.

๒๒๙. อ-สนฺธวํ นาปิ จ ทิฏฺฐ-ปุพฺพํ,

โย อาสเนนาปิ นิมนฺตเยยฺย;

ตสฺเสว อตฺถํ ปุริโส กเรยฺย,

ยาตานุยายีติตมาหุปณฺฑิตา.

๒๓๐. ยสฺเสกรตฺติปิ ฆเร วเสยฺย,

ยตฺถนฺน-ปานํ ปุริโส ลเภยฺย;

น ตสฺส ปาปํ มนสาปิ จินฺเตยฺย,

อ-ทุพฺภ-ปาณิ ทหเต มิตฺต-ทุพฺโภ.

ตตีย สาธุนร

๒๓๑. ยสฺส รุกฺขสฺส ฉายาย,

นิสีเทยฺย สเยยฺย วา;

น ตสฺส สาขํ ภญฺเชยฺย,

มิตฺต-ทุพฺโภ หิ ปาปโก.

จตุตฺถ สาธุนร

๒๓๒. ปุณฺณํปิ เจ มํ ปถวึ ธเนน,

ทชฺชิตฺถิยา ปุริโส สมฺมตาย;

สทฺธา ขณํ อติมญฺเญยฺย ตํปิ,

ตาสํ วสํ อ-สตีนํ น คจฺเฉ.

๒๓๓. เอวํ โข ยาตํ อนุยายี โหติ,

อลฺลญฺจ ปาณึ ทหเต ปุเนวํ;

อ-สตี จ สา โส ปน มิตฺตํ-ทุพฺโภ,

โส ธมฺมิโก โหหิ ชหสฺสุ อ-ธมฺมํ.