౨. దుతియపారాజికసిక్ఖాపదవణ్ణనా

‘‘కిస్స పన త్వం అయ్యే జానం పారాజికం ధమ్మం అజ్ఝాపన్న’’న్తి వచనతో, ‘‘అట్ఠన్నం పారాజికానం అఞ్ఞతరం పారాజికం అజ్ఝాపన్న’’న్తి (పాచి. ౬౬౬) వచనతో, అన్తే ‘‘ఉద్దిట్ఠా ఖో అయ్యాయో అట్ఠ పారాజికా ధమ్మా’’తిఆదివచనతో (పాచి. ౬౭౭), పరివారే ‘‘సాధారణపఞ్ఞత్తి ఉభతోపఞ్ఞత్తీ’’తి (పరి. ౨౦౧) వచనతో చ భిక్ఖునివిభఙ్గం పత్వా భగవా సాధారణాని సిక్ఖాపదాని భిక్ఖూనం ఉప్పన్నవత్థుస్మింయేవ ‘‘యా పన భిక్ఖునీ ఛన్దసో మేథునం ధమ్మం పటిసేవేయ్య అన్తమసో తిరచ్ఛానగతేనపి పారాజికా హోతి అసంవాసా’’తిఆదినా నయేన సవిసేసమ్పి అవిసేసమ్పి మాతికం నిక్ఖిపిత్వా అనుక్కమేన పదభాజనం, ఆపత్తిభేదం, తికచ్ఛేదం, అనాపత్తివారఞ్చ అనవసేసం వత్వా విత్థారేసి. సఙ్గీతికారకేహి పన అసాధారణపఞ్ఞత్తియోయేవ ఇధ విత్థారితాతి వేదితబ్బా.

౬౬౬. తత్థ ‘‘అట్ఠన్నం పారాజికాన’’న్తి ఇదం కేవలం సఙ్గీతికారకానంయేవ నయతో నిక్ఖిత్తవచనం ఇతో పుబ్బే ఛట్ఠసత్తమట్ఠమానం పారాజికానం అపఞ్ఞత్తత్తా. భగవతా పన ఇదం పఞ్ఞాపితమాదిసిక్ఖాపదమ్పి ఉపాదాయ ‘‘ఛన్నం పారాజికాన’’న్తి వుత్తం సియా. ఇతో ఉద్ధం పఞ్ఞత్తానిపి ఉపాదాయ ‘‘అట్ఠన్నం పారాజికాన’’న్తి వచనం అపరభాగే ఉప్పన్నన్తి ఏకచ్చే ఆచరియా. అట్ఠకథాయం పన ‘‘ఇదఞ్చ పారాజికం పచ్ఛా పఞ్ఞత్తం, తస్మా ‘అట్ఠన్న’న్తి విభఙ్గే వుత్త’’న్తిఆది వుత్తం, తస్మా అట్ఠకథాచరియానం మతేన సిద్ధమేతం యథాపఞ్ఞత్తానుక్కమవసేనేవ సఙ్గీతానీతి. ‘‘అఞ్ఞాసి’’న్తి పాఠో. అఞ్ఞాసీతి న గహేతబ్బో. ‘‘దుట్ఠుల్లసిక్ఖాపదే వుత్తనయేనేవా’’తి వచనతో వజ్జపటిచ్ఛాదికం యా పటిచ్ఛాదేతి, సాపి వజ్జపటిచ్ఛాదికఆయేవాతి సిద్ధం. కిఞ్చాపి వజ్జపటిచ్ఛాదనం పేమవసేన హోతి, తథాపి సిక్ఖాపదవీతిక్కమచిత్తం దోమనస్సికమేవ హోతీతి కత్వా ‘‘దుక్ఖవేదన’’న్తి వుత్తం.

దుతియపారాజికసిక్ఖాపదవణ్ణనా నిట్ఠితా.