౫. పబ్బతసుత్తవణ్ణనా

౧౨౮. ‘‘అనమతగ్గస్స సంసారస్స దీఘతమత్తా న సుకరం నసుకర’’న్తి అట్ఠకథాపాఠో. కథం నచ్ఛిన్దతీతి కథం న పరియోసాపేతి, కాయచిపి గహణతాయాతి అధిప్పాయో. తయో కప్పాసంసూతి తయో ఏకకప్పాసంసూ. యేహి నం ఫుట్ఠం, తతోపి సుఖుమతరం సాసపమత్తం ఖీయేయ్య పబ్బతం సబ్బభాగేహి అతిచిరవేలం పరిమజ్జన్తే.

పబ్బతసుత్తవణ్ణనా నిట్ఠితా.