౧౨. దుబ్బచసిక్ఖాపదవణ్ణనా

ద్వాదసమే దుబ్బచజాతికోతి దుబ్బచసభావో, వత్తుం అసక్కుణేయ్యోతి అత్థో. ఉద్దేసపరియాపన్నేసూతి ఉద్దేసే పరియాపన్నేసు అన్తోగధేసు, ‘‘యస్స సియా ఆపత్తి, సో ఆవికరేయ్యా’’తి ఏవం సఙ్గహితత్తా అన్తో పాతిమోక్ఖస్స వత్తమానేసూతి అత్థో. సహధమ్మికం వుచ్చమానోతి సహధమ్మికేన వుచ్చమానో, కారణత్థే చేతం ఉపయోగవచనం. పఞ్చహి సహధమ్మికేహి సిక్ఖితబ్బత్తా, తేసం వా సన్తకత్తా ‘‘సహధమ్మిక’’న్తి లద్ధనామేన బుద్ధపఞ్ఞత్తేన సిక్ఖాపదేన వుచ్చమానోతి అత్థో. విరమథాయస్మన్తో మమ వచనాయాతి యేన వచనేన మం వదథ, తతో మమ వచనతో విరమథ, మా మం తం వచనం వదథాతి వుత్తం హోతి. వదతు సహ ధమ్మేనాతి సహధమ్మికేన సిక్ఖాపదేన, సహధమ్మేన వా అఞ్ఞేనపి పాసాదికభావసంవత్తనికేన వచనేన వదేతు. యదిదన్తి వుద్ధికారణదస్సనత్థే నిపాతో, తేన యం ఇదం అఞ్ఞమఞ్ఞస్స హితవచనం, ఆపత్తితో చ వుట్ఠాపనం, తేన అఞ్ఞమఞ్ఞవచనేన అఞ్ఞమఞ్ఞవుట్ఠాపనేన. ఏవం సంవద్ధాహి తస్స భగవతో పరిసాతి ఏవం పరిసాయ వుద్ధికారణం దస్సితం హోతి. సేసం ఉత్తానత్థమేవ. వినిచ్ఛయకథాపి దసమే వుత్తసదిసాయేవ.

అయం పన విసేసో – ఇదం కోసమ్బియం ఛన్నత్థేరం ఆరబ్భ అత్తానం అవచనీయకరణవత్థుస్మిం పఞ్ఞత్తం, అఙ్గేసు చ యథా తత్థ పరక్కమనం, ఏవం ఇధ అవచనీయకరణతా దట్ఠబ్బాతి.

దుబ్బచసిక్ఖాపదవణ్ణనా నిట్ఠితా.