౨. పోక్ఖరణీసుత్తం

౧౧౨౨. ‘‘సేయ్యథాపి, భిక్ఖవే, పోక్ఖరణీ పఞ్ఞాసయోజనాని ఆయామేన, పఞ్ఞాసయోజనాని విత్థారేన, పఞ్ఞాసయోజనాని ఉబ్బేధేన, పుణ్ణా ఉదకస్స సమతిత్తికా కాకపేయ్యా. తతో పురిసో కుసగ్గేన ఉదకం ఉద్ధరేయ్య. తం కిం మఞ్ఞథ, భిక్ఖవే, కతమం ను ఖో బహుతరం – యం వా కుసగ్గేన ఉబ్భతం, యం వా పోక్ఖరణియా ఉదక’’న్తి? ‘‘ఏతదేవ, భన్తే, బహుతరం, యదిదం – పోక్ఖరణియా ఉదకం; అప్పమత్తకం కుసగ్గేన ఉదకం ఉబ్భతం. సఙ్ఖమ్పి న ఉపేతి, ఉపనిధమ్పి న ఉపేతి, కలభాగమ్పి న ఉపేతి పోక్ఖరణియా ఉదకం ఉపనిధాయ కుసగ్గేన ఉదకం ఉబ్భత’’న్తి. ‘‘ఏవమేవ ఖో, భిక్ఖవే, అరియసావకస్స…పే… యోగో కరణీయో’’తి. దుతియం.