౧౦. భిక్ఖుసుత్తం

౨౬౮. ‘‘ద్వేపి మయా, భిక్ఖవే, వేదనా వుత్తా పరియాయేన, తిస్సోపి మయా వేదనా వుత్తా పరియాయేన, పఞ్చపి మయా వేదనా వుత్తా పరియాయేన, ఛపి మయా వేదనా వుత్తా పరియాయేన, అట్ఠారసాపి మయా వేదనా వుత్తా పరియాయేన, ఛత్తింసాపి మయా వేదనా వుత్తా పరియాయేన, అట్ఠసతమ్పి మయా వేదనా వుత్తా పరియాయేన. ఏవం పరియాయదేసితో, భిక్ఖవే, మయా ధమ్మో. ఏవం పరియాయదేసితే ఖో, భిక్ఖవే, మయా ధమ్మే యే అఞ్ఞమఞ్ఞస్స సుభాసితం సులపితం న సమనుమఞ్ఞిస్సన్తి, న సమనుజానిస్సన్తి, న సమనుమోదిస్సన్తి, తేసం ఏతం పాటికఙ్ఖం – భణ్డనజాతా కలహజాతా వివాదాపన్నా అఞ్ఞమఞ్ఞం ముఖసత్తీహి వితుదన్తా విహరిస్సన్తీతి. ఏవం పరియాయదేసితో, భిక్ఖవే, మయా ధమ్మో. ఏవం పరియాయదేసితే ఖో, భిక్ఖవే, మయా ధమ్మే యే అఞ్ఞమఞ్ఞస్స సుభాసితం సులపితం సమనుమఞ్ఞిస్సన్తి సమనుజానిస్సన్తి సమనుమోదిస్సన్తి, తేసం ఏతం పాటికఙ్ఖం – సమగ్గా సమ్మోదమానా అవివదమానా ఖీరోదకీభూతా అఞ్ఞమఞ్ఞం పియచక్ఖూహి సమ్పస్సన్తా విహరిస్సన్తీతి.

‘‘పఞ్చిమే, భిక్ఖవే, కామగుణా…పే… ఠానం ఖో పనేతం, భిక్ఖవే, విజ్జతి యం అఞ్ఞతిత్థియా పరిబ్బాజకా ఏవం వదేయ్యుం – ‘సఞ్ఞావేదయితనిరోధం సమణో గోతమో ఆహ, తఞ్చ సుఖస్మిం పఞ్ఞపేతి. తయిదం కింసు, తయిదం కథంసూ’తి? ఏవంవాదినో, భిక్ఖవే, అఞ్ఞతిత్థియా పరిబ్బాజకా ఏవమస్సు వచనీయా – ‘న ఖో, ఆవుసో, భగవా సుఖఞ్ఞేవ వేదనం సన్ధాయ సుఖస్మిం పఞ్ఞపేతి. యత్థ యత్థ, ఆవుసో, సుఖం ఉపలబ్భతి యహిం యహిం [యం హి యం హి (సీ. పీ.)], తం తం తథాగతో సుఖస్మిం పఞ్ఞపేతీ’’తి. దసమం.

రహోగతవగ్గో దుతియో.

తస్సుద్దానం –

రహోగతం ద్వే ఆకాసం, అగారం ద్వే చ ఆనన్దా;

సమ్బహులా దువే వుత్తా, పఞ్చకఙ్గో చ భిక్ఖునాతి.