౩. పేసలసుత్తం

౨౧౧. ఏకం సమయం ఆయస్మా వఙ్గీసో ఆళవియం విహరతి అగ్గాళవే చేతియే ఆయస్మతా నిగ్రోధకప్పేన ఉపజ్ఝాయేన సద్ధిం. తేన ఖో పన సమయేన ఆయస్మా వఙ్గీసో అత్తనో పటిభానేన అఞ్ఞే పేసలే భిక్ఖూ అతిమఞ్ఞతి. అథ ఖో ఆయస్మతో వఙ్గీసస్స ఏతదహోసి – ‘‘అలాభా వత మే, న వత మే లాభా; దుల్లద్ధం వత మే, న వత మే సులద్ధం; య్వాహం అత్తనో పటిభానేన అఞ్ఞే పేసలే భిక్ఖూ అతిమఞ్ఞామీ’’తి. అథ ఖో ఆయస్మా వఙ్గీసో అత్తనావ అత్తనో విప్పటిసారం ఉప్పాదేత్వా తాయం వేలాయం ఇమా గాథాయో అభాసి –

‘‘మానం పజహస్సు గోతమ, మానపథఞ్చ పజహస్సు;

అసేసం మానపథస్మిం, సముచ్ఛితో విప్పటిసారీహువా చిరరత్తం.

‘‘మక్ఖేన మక్ఖితా పజా, మానహతా నిరయం పపతన్తి;

సోచన్తి జనా చిరరత్తం, మానహతా నిరయం ఉపపన్నా.

‘‘న హి సోచతి భిక్ఖు కదాచి, మగ్గజినో సమ్మాపటిపన్నో;

కిత్తిఞ్చ సుఖఞ్చ అనుభోతి, ధమ్మదసోతి తమాహు పహితత్తం.

‘‘తస్మా అఖిలోధ పధానవా, నీవరణాని పహాయ విసుద్ధో;

మానఞ్చ పహాయ అసేసం, విజ్జాయన్తకరో సమితావీ’’తి.