౪. ఆనన్దసుత్తం

౨౧౨. ఏకం సమయం ఆయస్మా ఆనన్దో సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. అథ ఖో ఆయస్మా ఆనన్దో పుబ్బణ్హసమయం నివాసేత్వా పత్తచీవరమాదాయ సావత్థిం పిణ్డాయ పావిసి ఆయస్మతా వఙ్గీసేన పచ్ఛాసమణేన. తేన ఖో పన సమయేన ఆయస్మతో వఙ్గీసస్స అనభిరతి ఉప్పన్నా హోతి, రాగో చిత్తం అనుద్ధంసేతి. అథ ఖో ఆయస్మా వఙ్గీసో ఆయస్మన్తం ఆనన్దం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘కామరాగేన డయ్హామి, చిత్తం మే పరిడయ్హతి;

సాధు నిబ్బాపనం బ్రూహి, అనుకమ్పాయ గోతమా’’తి.

‘‘సఞ్ఞాయ విపరియేసా, చిత్తం తే పరిడయ్హతి;

నిమిత్తం పరివజ్జేహి, సుభం రాగూపసంహితం.

‘‘సఙ్ఖారే పరతో పస్స, దుక్ఖతో మా చ అత్తతో;

నిబ్బాపేహి మహారాగం, మా డయ్హిత్థో పునప్పునం.

‘‘అసుభాయ చిత్తం భావేహి, ఏకగ్గం సుసమాహితం;

సతి కాయగతా త్యత్థు, నిబ్బిదాబహులో భవ.

‘‘అనిమిత్తఞ్చ భావేహి, మానానుసయముజ్జహ;

తతో మానాభిసమయా, ఉపసన్తో చరిస్ససీ’’తి.