౧౨. వఙ్గీససుత్తం

౨౨౦. ఏకం సమయం ఆయస్మా వఙ్గీసో సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన ఆయస్మా వఙ్గీసో అచిరఅరహత్తప్పత్తో హుత్వా [హోతి (సీ. స్యా. కం.)] విముత్తిసుఖం పటిసంవేదీ [విముత్తిసుఖపటిసంవేదీ (సీ. పీ.)] తాయం వేలాయం ఇమా గాథాయో అభాసి –

‘‘కావేయ్యమత్తా విచరిమ్హ పుబ్బే, గామా గామం పురా పురం;

అథద్దసామ సమ్బుద్ధం, సద్ధా నో ఉపపజ్జథ.

‘‘సో మే ధమ్మమదేసేసి, ఖన్ధాయతనధాతుయో [ఖన్ధే ఆయతనాని ధాతుయో (స్యా. కం. పీ. క.)];

తస్సాహం ధమ్మం సుత్వాన, పబ్బజిం అనగారియం.

‘‘బహున్నం వత అత్థాయ, బోధిం అజ్ఝగమా ముని;

భిక్ఖూనం భిక్ఖునీనఞ్చ, యే నియామగతద్దసా.

‘‘స్వాగతం వత మే ఆసి, మమ బుద్ధస్స సన్తికే;

తిస్సో విజ్జా అనుప్పత్తా, కతం బుద్ధస్స సాసనం.

‘‘పుబ్బేనివాసం జానామి, దిబ్బచక్ఖుం విసోధితం;

తేవిజ్జో ఇద్ధిపత్తోమ్హి, చేతోపరియాయకోవిదో’’తి.

వఙ్గీససంయుత్తం సమత్తం.