౯. తురూబ్రహ్మసుత్తం

౧౮౦. సావత్థినిదానం. తేన ఖో పన సమయేన కోకాలికో భిక్ఖు ఆబాధికో హోతి దుక్ఖితో బాళ్హగిలానో. అథ ఖో తురూ [తుదు (సీ. స్యా. కం. పీ.)] పచ్చేకబ్రహ్మా అభిక్కన్తాయ రత్తియా అభిక్కన్తవణ్ణో కేవలకప్పం జేతవనం ఓభాసేత్వా యేన కోకాలికో భిక్ఖు తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా వేహాసం ఠితో కోకాలికం భిక్ఖుం ఏతదవోచ – ‘‘పసాదేహి, కోకాలిక, సారిపుత్తమోగ్గల్లానేసు చిత్తం. పేసలా సారిపుత్తమోగ్గల్లానా’’తి. ‘‘కోసి త్వం, ఆవుసో’’తి? ‘‘అహం తురూ పచ్చేకబ్రహ్మా’’తి. ‘‘నను త్వం, ఆవుసో, భగవతా అనాగామీ బ్యాకతో, అథ కిఞ్చరహి ఇధాగతో? పస్స, యావఞ్చ తే ఇదం అపరద్ధ’’న్తి.

‘‘పురిసస్స హి జాతస్స, కుఠారీ [దుధారీ (స్యా. కం. క.)] జాయతే ముఖే;

యాయ ఛిన్దతి అత్తానం, బాలో దుబ్భాసితం భణం.

‘‘యో నిన్దియం పసంసతి,

తం వా నిన్దతి యో పసంసియో;

విచినాతి ముఖేన సో కలిం,

కలినా తేన సుఖం న విన్దతి.

‘‘అప్పమత్తకో అయం కలి,

యో అక్ఖేసు ధనపరాజయో;

సబ్బస్సాపి సహాపి అత్తనా,

అయమేవ మహన్తతరో కలి;

యో సుగతేసు మనం పదోసయే.

‘‘సతం సహస్సానం నిరబ్బుదానం,

ఛత్తింసతి పఞ్చ చ అబ్బుదాని;

యమరియగరహీ [యమరియే గరహీ (స్యా. కం.), యమరియం గరహం (క.)] నిరయం ఉపేతి,

వాచం మనఞ్చ పణిధాయ పాపక’’న్తి.