౩. సుభసుత్తం

౧౩౯. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా ఉరువేలాయం విహరతి నజ్జా నేరఞ్జరాయ తీరే అజపాలనిగ్రోధమూలే పఠమాభిసమ్బుద్ధో. తేన ఖో పన సమయేన భగవా రత్తన్ధకారతిమిసాయం అబ్భోకాసే నిసిన్నో హోతి, దేవో చ ఏకమేకం ఫుసాయతి. అథ ఖో మారో పాపిమా, భగవతో భయం ఛమ్భితత్తం లోమహంసం ఉప్పాదేతుకామో, యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవతో అవిదూరే ఉచ్చావచా వణ్ణనిభా ఉపదంసేతి, సుభా చేవ అసుభా చ. అథ ఖో భగవా ‘‘మారో అయం పాపిమా’’ ఇతి విదిత్వా మారం పాపిమన్తం గాథాహి అజ్ఝభాసి –

‘‘సంసరం దీఘమద్ధానం, వణ్ణం కత్వా సుభాసుభం;

అలం తే తేన పాపిమ, నిహతో త్వమసి అన్తక.

‘‘యే చ కాయేన వాచాయ, మనసా చ సుసంవుతా;

న తే మారవసానుగా, న తే మారస్స బద్ధగూ’’ [బద్ధభూ (క.), పచ్చగూ (సీ. స్యా. కం. పీ.)] తి.

అథ ఖో మారో…పే… తత్థేవన్తరధాయీతి.