౫. సానుసుత్తం

౨౩౯. ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన అఞ్ఞతరిస్సా ఉపాసికాయ సాను నామ పుత్తో యక్ఖేన గహితో హోతి. అథ ఖో సా ఉపాసికా పరిదేవమానా తాయం వేలాయం ఇమా గాథాయో అభాసి –

‘‘చాతుద్దసిం పఞ్చదసిం, యా చ పక్ఖస్స అట్ఠమీ;

పాటిహారియపక్ఖఞ్చ, అట్ఠఙ్గసుసమాగతం.

‘‘ఉపోసథం ఉపవసన్తి, బ్రహ్మచరియం చరన్తి యే;

న తేహి యక్ఖా కీళన్తి, ఇతి మే అరహతం సుతం;

సా దాని అజ్జ పస్సామి, యక్ఖా కీళన్తి సానునా’’తి.

‘‘చాతుద్దసిం పఞ్చదసిం, యా చ పక్ఖస్స అట్ఠమీ;

పాటిహారియపక్ఖఞ్చ, అట్ఠఙ్గసుసమాగతం;

ఉపోసథం ఉపవసన్తి, బ్రహ్మచరియం చరన్తి యే.

‘‘న తేహి యక్ఖా కీళన్తి, సాహు తే అరహతం సుతం;

సానుం పబుద్ధం వజ్జాసి, యక్ఖానం వచనం ఇదం;

మాకాసి పాపకం కమ్మం, ఆవి వా యది వా రహో.

‘‘సచే చ [సచేవ (స్యా. కం. పీ. క.), యఞ్చేవ (సీ.)] పాపకం కమ్మం, కరిస్ససి కరోసి వా;

న తే దుక్ఖా పముత్యత్థి, ఉప్పచ్చాపి పలాయతో’’తి.

‘‘మతం వా అమ్మ రోదన్తి, యో వా జీవం న దిస్సతి;

జీవన్తం అమ్మ పస్సన్తీ, కస్మా మం అమ్మ రోదసీ’’తి.

‘‘మతం వా పుత్త రోదన్తి, యో వా జీవం న దిస్సతి;

యో చ కామే చజిత్వాన, పునరాగచ్ఛతే ఇధ;

తం వాపి పుత్త రోదన్తి, పున జీవం మతో హి సో.

‘‘కుక్కుళా ఉబ్భతో తాత, కుక్కుళం [కుక్కుళే (సీ.)] పతితుమిచ్ఛసి;

నరకా ఉబ్భతో తాత, నరకం పతితుమిచ్ఛసి.

‘‘అభిధావథ భద్దన్తే, కస్స ఉజ్ఝాపయామసే;

ఆదిత్తా నీహతం [నిబ్భతం (స్యా. కం. క.), నిభతం (పీ. క.)] భణ్డం, పున డయ్హితుమిచ్ఛసీ’’తి.