౨. అప్పాయుకసుత్తం

౪౨. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. అథ ఖో ఆయస్మా ఆనన్దో సాయన్హసమయం పటిసల్లానా [పటిసల్లాణా (సీ.)] వుట్ఠితో యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం అభివాదేత్వా ఏకమన్తం నిసీది. ఏకమన్తం నిసిన్నో ఖో ఆయస్మా ఆనన్దో భగవన్తం ఏతదవోచ – ‘‘అచ్ఛరియం, భన్తే, అబ్భుతం, భన్తే! యావ అప్పాయుకా హి, భన్తే, భగవతో మాతా అహోసి, సత్తాహజాతే భగవతి భగవతో మాతా కాలమకాసి, తుసితం కాయం ఉపపజ్జీ’’తి.

‘‘ఏవమేతం, ఆనన్ద [ఏవమేతం ఆనన్ద ఏవమేతం ఆనన్ద (స్యా.)], అప్పాయుకా హి, ఆనన్ద, బోధిసత్తమాతరో హోన్తి. సత్తాహజాతేసు బోధిసత్తేసు బోధిసత్తమాతరో కాలం కరోన్తి, తుసితం కాయం ఉపపజ్జన్తీ’’తి.

అథ ఖో భగవా ఏతమత్థం విదిత్వా తాయం వేలాయం ఇమం ఉదానం ఉదానేసి –

‘‘యే కేచి భూతా భవిస్సన్తి యే వాపి,

సబ్బే గమిస్సన్తి పహాయ దేహం;

తం సబ్బజానిం కుసలో విదిత్వా,

ఆతాపియో బ్రహ్మచరియం చరేయ్యా’’తి. దుతియం;