౧౦. భద్దియసుత్తం

౨౦. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా అనుపియాయం విహరతి అమ్బవనే. తేన ఖో పన సమయేన ఆయస్మా భద్దియో కాళీగోధాయ పుత్తో అరఞ్ఞగతోపి రుక్ఖమూలగతోపి సుఞ్ఞాగారగతోపి అభిక్ఖణం ఉదానం ఉదానేసి – ‘‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’’న్తి!

అస్సోసుం ఖో సమ్బహులా భిక్ఖూ ఆయస్మతో భద్దియస్స కాళీగోధాయ పుత్తస్స అరఞ్ఞగతస్సపి రుక్ఖమూలగతస్సపి సుఞ్ఞాగారగతస్సపి అభిక్ఖణం ఉదానం ఉదానేన్తస్స – ‘‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’’న్తి! సుత్వాన నేసం ఏతదహోసి – ‘‘నిస్సంసయం ఖో, ఆవుసో, ఆయస్మా భద్దియో కాళీగోధాయ పుత్తో అనభిరతో బ్రహ్మచరియం చరతి, యంస పుబ్బే అగారియభూతస్స [అగారికభూతస్స (స్యా.)] రజ్జసుఖం, సో తమనుస్సరమానో అరఞ్ఞగతోపి రుక్ఖమూలగతోపి సుఞ్ఞాగారగతోపి అభిక్ఖణం ఉదానం ఉదానేసి – ‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’’’న్తి!

అథ ఖో సమ్బహులా భిక్ఖూ యేన భగవా తేనుపసఙ్కమింసు; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం అభివాదేత్వా ఏకమన్తం నిసీదింసు. ఏకమన్తం నిసిన్నా ఖో తే భిక్ఖూ భగవన్తం ఏతదవోచుం – ‘‘ఆయస్మా, భన్తే, భద్దియో కాళీగోధాయ పుత్తో అరఞ్ఞగతోపి రుక్ఖమూలగతోపి సుఞ్ఞాగారగతోపి అభిక్ఖణం ఉదానం ఉదానేసి – ‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’న్తి! నిస్సంసయం ఖో, భన్తే, ఆయస్మా భద్దియో కాళీగోధాయ పుత్తో అనభిరతో బ్రహ్మచరియం చరతి. యంస పుబ్బే అగారియభూతస్స రజ్జసుఖం, సో తమనుస్సరమానో అరఞ్ఞగతోపి రుక్ఖమూలగతోపి సుఞ్ఞాగారగతోపి అభిక్ఖణం ఉదానం ఉదానేసి – ‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’’’న్తి!

అథ ఖో భగవా అఞ్ఞతరం భిక్ఖుం ఆమన్తేసి – ‘‘ఏహి త్వం, భిక్ఖు, మమ వచనేన భద్దియం భిక్ఖుం ఆమన్తేహి – ‘సత్థా తం, ఆవుసో భద్దియ, ఆమన్తేతీ’’’తి.

‘‘ఏవం, భన్తే’’తి ఖో సో భిక్ఖు భగవతో పటిస్సుత్వా యేనాయస్మా భద్దియో కాళీగోధాయ పుత్తో తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భద్దియం కాళీగోధాయ పుత్తం ఏతదవోచ – ‘‘సత్థా తం, ఆవుసో భద్దియ, ఆమన్తేతీ’’తి. ‘‘ఏవమావుసో’’తి ఖో ఆయస్మా భద్దియో కాళీగోధాయ పుత్తో తస్స భిక్ఖునో పటిస్సుత్వా యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం అభివాదేత్వా ఏకమన్తం నిసీది. ఏకమన్తం నిసిన్నం ఖో ఆయస్మన్తం భద్దియం కాళీగోధాయ పుత్తం భగవా ఏతదవోచ –

‘‘సచ్చం కిర త్వం, భద్దియ, అరఞ్ఞగతోపి రుక్ఖమూలగతోపి సుఞ్ఞాగారగతోపి అభిక్ఖణం ఉదానం ఉదానేసి – ‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’’’న్తి! ‘‘ఏవం, భన్తే’’తి.

‘‘కిం పన [కం పన (స్యా పీ.)] త్వం, భద్దియ, అత్థవసం సమ్పస్సమానో అరఞ్ఞగతోపి రుక్ఖమూలగతోపి సుఞ్ఞాగారగతోపి అభిక్ఖణం ఉదానం ఉదానేసి – ‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’’’న్తి! ‘‘పుబ్బే మే, భన్తే, అగారియభూతస్స రజ్జం కారేన్తస్స అన్తోపి అన్తేపురే రక్ఖా సుసంవిహితా అహోసి, బహిపి అన్తేపురే రక్ఖా సుసంవిహితా అహోసి, అన్తోపి నగరే రక్ఖా సుసంవిహితా అహోసి, బహిపి నగరే రక్ఖా సుసంవిహితా అహోసి, అన్తోపి జనపదే రక్ఖా సుసంవిహితా అహోసి, బహిపి జనపదే రక్ఖా సుసంవిహితా అహోసి. సో ఖో అహం, భన్తే, ఏవం రక్ఖితో గోపితో సన్తో భీతో ఉబ్బిగ్గో ఉస్సఙ్కీ ఉత్రాసీ విహాసిం. ఏతరహి ఖో పనాహం, భన్తే, అరఞ్ఞగతోపి రుక్ఖమూలగతోపి సుఞ్ఞాగారగతోపి ఏకో [ఏకకో (స్యా. పీ.)] అభీతో అనుబ్బిగ్గో అనుస్సఙ్కీ అనుత్రాసీ అప్పోస్సుక్కో పన్నలోమో పరదత్తవుత్తో [పరదవుత్తో (క. సీ. స్యా. పీ.)], మిగభూతేన చేతసా విహరామి. ఇమం [ఇదం (సీ. క.)] ఖో అహం, భన్తే, అత్థవసం సమ్పస్సమానో అరఞ్ఞగతోపి రుక్ఖమూలగతోపి సుఞ్ఞాగారగతోపి అభిక్ఖణం ఉదానం ఉదానేసి [ఉదానేమి (క.)] – ‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’’’న్తి!

అథ ఖో భగవా ఏతమత్థం విదిత్వా తాయం వేలాయం ఇమం ఉదానం ఉదానేసి –

‘‘యస్సన్తరతో న సన్తి కోపా,

ఇతిభవాభవతఞ్చ వీతివత్తో;

తం విగతభయం సుఖిం అసోకం,

దేవా నానుభవన్తి దస్సనాయా’’తి. దసమం;

ముచలిన్దవగ్గో దుతియో నిట్ఠితో.