౮. దుతియమిగలుద్దకపేతవత్థు

౪౮౮. ‘‘కూటాగారే చ పాసాదే, పల్లఙ్కే గోనకత్థతే;

పఞ్చఙ్గికేన తురియేన, రమసి సుప్పవాదితే.

౪౮౯. ‘‘తతో రత్యా వివసానే [వ్యవసానే (సీ.)], సూరియుగ్గమనం పతి;

అపవిద్ధో సుసానస్మిం, బహుదుక్ఖం నిగచ్ఛసి.

౪౯౦. ‘‘కిం ను కాయేన వాచాయ, మనసా దుక్కటం కతం;

కిస్స కమ్మవిపాకేన, ఇదం దుక్ఖం నిగచ్ఛసి’’.

౪౯౧. ‘‘అహం రాజగహే రమ్మే, రమణీయే గిరిబ్బజే;

మిగలుద్దో పురే ఆసిం, లుద్దో చాసిమసఞ్ఞతో.

౪౯౨. ‘‘తస్స మే సహాయో సుహదయో, సద్ధో ఆసి ఉపాసకో;

తస్స కులుపకో భిక్ఖు, ఆసి గోతమసావకో;

సోపి మం అనుకమ్పన్తో, నివారేసి పునప్పునం.

౪౯౩. ‘‘‘మాకాసి పాపకం కమ్మం, మా తాత దుగ్గతిం అగా;

సచే ఇచ్ఛసి పేచ్చ సుఖం, విరమ పాణవధా అసంయమా’.

౪౯౪. ‘‘తస్సాహం వచనం సుత్వా, సుఖకామస్స హితానుకమ్పినో;

నాకాసిం సకలానుసాసనిం, చిరపాపాభిరతో అబుద్ధిమా.

౪౯౫. ‘‘సో మం పున భూరిసుమేధసో, అనుకమ్పాయ సంయమే నివేసయి;

‘సచే దివా హనసి పాణినో, అథ తే రత్తిం భవతు సంయమో’.

౪౯౬. ‘‘స్వాహం దివా హనిత్వా పాణినో, విరతో రత్తిమహోసి సఞ్ఞతో;

రత్తాహం పరిచారేమి, దివా ఖజ్జామి దుగ్గతో.

౪౯౭. ‘‘తస్స కమ్మస్స కుసలస్స, అనుభోమి రత్తిం అమానుసిం;

దివా పటిహతావ కుక్కురా, ఉపధావన్తి సమన్తా ఖాదితుం.

౪౯౮. ‘‘యే చ తే సతతానుయోగినో, ధువం పయుత్తా [ధువయుత్తా (సీ.)] సుగతస్స సాసనే;

మఞ్ఞామి తే అమతమేవ కేవలం, అధిగచ్ఛన్తి పదం అసఙ్ఖత’’న్తి.

దుతియమిగలుద్దకపేతవత్థు అట్ఠమం.