(౬) సత్తుస్సదతాలక్ఖణం

౨౦౮. ‘‘యమ్పి, భిక్ఖవే, తథాగతో పురిమం జాతిం పురిమం భవం పురిమం నికేతం పుబ్బే మనుస్సభూతో సమానో దాతా అహోసి పణీతానం రసితానం ఖాదనీయానం భోజనీయానం సాయనీయానం లేహనీయానం పానానం. సో తస్స కమ్మస్స కటత్తా…పే… సో తతో చుతో ఇత్థత్తం ఆగతో సమానో ఇమం మహాపురిసలక్ఖణం పటిలభతి, సత్తుస్సదో హోతి, సత్తస్స ఉస్సదా హోన్తి; ఉభోసు హత్థేసు ఉస్సదా హోన్తి, ఉభోసు పాదేసు ఉస్సదా హోన్తి, ఉభోసు అంసకూటేసు ఉస్సదా హోన్తి, ఖన్ధే ఉస్సదో హోతి.

‘‘సో తేన లక్ఖణేన సమన్నాగతో సచే అగారం అజ్ఝావసతి, రాజా హోతి చక్కవత్తీ…పే… రాజా సమానో కిం లభతి? లాభీ హోతి పణీతానం రసితానం ఖాదనీయానం భోజనీయానం సాయనీయానం లేహనీయానం పానానం. రాజా సమానో ఇదం లభతి… బుద్ధో సమానో కిం లభతి? లాభీ హోతి పణీతానం రసితానం ఖాదనీయానం భోజనీయానం సాయనీయానం లేహనీయానం పానానం. బుద్ధో సమానో ఇదం లభతి’’. ఏతమత్థం భగవా అవోచ.

౨౦౯. తత్థేతం వుచ్చతి –

‘‘ఖజ్జభోజ్జమథ లేయ్య సాయియం,

ఉత్తమగ్గరసదాయకో అహు;

తేన సో సుచరితేన కమ్మునా,

నన్దనే చిరమభిప్పమోదతి.

‘‘సత్త చుస్సదే ఇధాధిగచ్ఛతి,

హత్థపాదముదుతఞ్చ విన్దతి;

ఆహు బ్యఞ్జననిమిత్తకోవిదా,

ఖజ్జభోజ్జరసలాభితాయ నం.

‘‘యం గిహిస్సపి [న తం గిహిస్సాపి (స్యా.)] తదత్థజోతకం,

పబ్బజ్జమ్పి చ తదాధిగచ్ఛతి;

ఖజ్జభోజ్జరసలాభిరుత్తమం,

ఆహు సబ్బగిహిబన్ధనచ్ఛిద’’న్తి.