(౩౦) సీహహనులక్ఖణం

౨౩౮. ‘‘యమ్పి, భిక్ఖవే, తథాగతో పురిమం జాతిం పురిమం భవం పురిమం నికేతం పుబ్బే మనుస్సభూతో సమానో సమ్ఫప్పలాపం పహాయ సమ్ఫప్పలాపా పటివిరతో అహోసి కాలవాదీ భూతవాదీ అత్థవాదీ ధమ్మవాదీ వినయవాదీ, నిధానవతిం వాచం భాసితా అహోసి కాలేన సాపదేసం పరియన్తవతిం అత్థసంహితం. సో తస్స కమ్మస్స కటత్తా…పే… సో తతో చుతో ఇత్థత్తం ఆగతో సమానో ఇమం మహాపురిసలక్ఖణం పటిలభతి, సీహహను హోతి.

‘‘సో తేన లక్ఖణేన సమన్నాగతో సచే అగారం అజ్ఝావసతి, రాజా హోతి చక్కవత్తీ…పే… రాజా సమానో కిం లభతి? అప్పధంసియో హోతి కేనచి మనుస్సభూతేన పచ్చత్థికేన పచ్చామిత్తేన. రాజా సమానో ఇదం లభతి… బుద్ధో సమానో కిం లభతి? అప్పధంసియో హోతి అబ్భన్తరేహి వా బాహిరేహి వా పచ్చత్థికేహి పచ్చామిత్తేహి, రాగేన వా దోసేన వా మోహేన వా సమణేన వా బ్రాహ్మణేన వా దేవేన వా మారేన వా బ్రహ్మునా వా కేనచి వా లోకస్మిం. బుద్ధో సమానో ఇదం లభతి’’. ఏతమత్థం భగవా అవోచ.

౨౩౯. తత్థేతం వుచ్చతి –

‘‘న సమ్ఫప్పలాపం న ముద్ధతం [బుద్ధతన్తి (క.)],

అవికిణ్ణవచనబ్యప్పథో అహోసి;

అహితమపి చ అపనుది,

హితమపి చ బహుజనసుఖఞ్చ అభణి.

‘‘తం కత్వా ఇతో చుతో దివముపపజ్జి,

సుకతఫలవిపాకమనుభోసి;

చవియ పునరిధాగతో సమానో,

ద్విదుగమవరతరహనుత్తమలత్థ.

‘‘రాజా హోతి సుదుప్పధంసియో,

మనుజిన్దో మనుజాధిపతి మహానుభావో;

తిదివపురవరసమో భవతి,

సురవరతరోరివ ఇన్దో.

‘‘గన్ధబ్బాసురయక్ఖరక్ఖసేభి [సురసక్కరక్ఖసేభి (స్యా.)],

సురేహి న హి భవతి సుప్పధంసియో;

తథత్తో యది భవతి తథావిధో,

ఇధ దిసా చ పటిదిసా చ విదిసా చా’’తి.