౬-౭. తణ్హక్ఖయసుత్తాదివణ్ణనా

౨౦౭-౨౦౮. ఛట్ఠే ఏతదవోచాతి ‘‘ఇమిస్సం పరిసతి నిసిన్నో ఉదాయిత్థేరో నామ అనుసన్ధికుసలో భిక్ఖు అత్థి, సో మం పుచ్ఛిస్సతీతి భగవతా ఓసాపితదేసనం ఞత్వా దేసనానుసన్ధిం ఘటేస్సామీ’’తి పుచ్ఛన్తో ఏతం అవోచ. విపులన్తిఆది సబ్బం సుభావితత్తం సన్ధాయ వుత్తం. సుభావితో హి సతిసమ్బోజ్ఝఙ్గో విపులో చ మహగ్గతో చ అప్పమాణో చ అబ్యాపజ్జో చ నామ హోతి. సో హి పత్థటత్తా విపులో, మహన్తభావం గతత్తా మహగ్గతో, వడ్ఢిపమాణత్తా అప్పమాణో, నీవరణానం దూరీభావేన బ్యాపాదరహితత్తా అబ్యాపజ్ఝో నామ హోతి. తణ్హాయ పహానా కమ్మం పహీయతీతి యం తణ్హామూలకం కమ్మం ఉప్పజ్జేయ్య, తం తణ్హాపహానేన పహీయతి. కమ్మస్స పహానా దుక్ఖన్తి యమ్పి కమ్మమూలకం వట్టదుక్ఖం ఉప్పజ్జేయ్య, తం కమ్మపహానేన పహీయతి. తణ్హక్ఖయాదయో తణ్హాదీనంయేవ ఖయా, అత్థతో పనేతేహి నిబ్బానం కథితన్తి వేదితబ్బం. సత్తమం ఉత్తానమేవ.