౩. ధమ్మదిన్నసుత్తవణ్ణనా

౧౦౪౯. తతియే ధమ్మదిన్నోతి సత్తసు జనేసు ఏకో. బుద్ధకాలస్మిఞ్హి ధమ్మదిన్నో ఉపాసకో, విసాఖో ఉపాసకో, ఉగ్గో గహపతి, చిత్తో గహపతి, హత్థకో ఆళవకో, చూళఅనాథపిణ్డికో, మహాఅనాథపిణ్డికోతి ఇమే సత్త జనా పఞ్చసతఉపాసకపరివారా అహేసుం. ఏతేసు ఏస అఞ్ఞతరో.

గమ్భీరాతి ధమ్మగమ్భీరా సల్లసుత్తాదయో. గమ్భీరత్థాతి అత్థగమ్భీరా చేతనాసుత్తన్తాదయో. లోకుత్తరాతి లోకుత్తరత్థదీపకా అసఙ్ఖతసంయుత్తాదయో. సుఞ్ఞతప్పటిసంయుత్తాతి సత్తసుఞ్ఞతాదీపకా ఖజ్జనికసుత్తన్తాదయో. ఉపసమ్పజ్జ విహరిస్సామాతి పటిలభిత్వా విహరిస్సామ. ఏవఞ్హి వో, ధమ్మదిన్న, సిక్ఖితబ్బన్తి ఏవం తుమ్హేహి చన్దోపమపటిపదం రథవినీతపటిపదం మోనేయ్యపటిపదం మహాఅరియవంసపటిపదం పూరేన్తేహి సిక్ఖితబ్బం. ఇతి సత్థా ఇమేసం ఉపాసకానం అసయ్హభారం ఆరోపేసి. కస్మా? ఏతే కిర న అత్తనో భూమియం ఠత్వా ఓవాదం యాచింసు, అవిసేసేన పన సబ్బభారం ఉక్ఖిపితుం సమత్థా వియ ‘‘ఓవదతు నో, భన్తే, భగవా’’తి యాచింసు. తేన తేసం సత్థా అసయ్హభారం ఆరోపేన్తో ఏవమాహ. న ఖో నేతన్తి న ఖో ఏతం. నకారో పనేత్థ బ్యఞ్జనసన్ధిమత్తమేవాతి వేదితబ్బో. తస్మాతి యస్మా ఇదాని అత్తనో భూమియం ఠత్వా ఓవాదం యాచథ, తస్మా.