౫. పఠమకామభూసుత్తవణ్ణనా

౩౪౭. పఞ్చమే నేలఙ్గోతి నిద్దోసో. సేతపచ్ఛాదోతి సేతపటిచ్ఛాదనో. అనీఘన్తి నిద్దుక్ఖం. ముహుత్తం తుణ్హీ హుత్వాతి తస్స అత్థపేక్ఖనత్థం తీణి పిటకాని కణ్ణే కుణ్డలం వియ సఞ్చాలేన్తో ‘‘అయం ఇమస్స అత్థో, అయం ఇమస్స అత్థో’’తి ఉపపరిక్ఖణత్థం ముహుత్తం తుణ్హీ హుత్వా. విముత్తియాతి అరహత్తఫలవిముత్తియా. ఇమం పన పఞ్హం కథేన్తో ఉపాసకో దుక్కరం అకాసి. సమ్మాసమ్బుద్ధో హి ‘‘పస్సథ నో తుమ్హే, భిక్ఖవే, ఏతం భిక్ఖుం ఆగచ్ఛన్తం ఓదాతకం తనుకం తుఙ్గనాసిక’’న్తి (సం. ని. ౨.౨౪౫) అత్తనో దిట్ఠేన కథేసి. అయం పన నయగ్గాహేన ‘‘అరహతో ఏతం అధివచన’’న్తి ఆహ.