౫. పబ్బతసుత్తవణ్ణనా

౧౨౮. పఞ్చమే సక్కా పన, భన్తేతి సో కిర భిక్ఖు చిన్తేసి – ‘‘సత్థా అనమతగ్గస్స సంసారస్స దీఘతమత్తా ‘న సుకరం న సుకర’న్తి కథేతియేవ, కథం నచ్ఛిన్దతి, సక్కా ను ఖో ఉపమం కారాపేతు’’న్తి. తస్మా ఏవమాహ. కాసికేనాతి తయో కప్పాసంసూ ఏకతో గహేత్వా కన్తితసుత్తమయేన అతిసుఖుమవత్థేన. తేన పన పరిమట్ఠే కిత్తకం ఖీయేయ్యాతి. సాసపమత్తం. పఞ్చమం.