౧౧. వన్దనవిమానవణ్ణనా

అభిక్కన్తేన వణ్ణేనాతి వన్దనవిమానం. తస్స కా ఉప్పత్తి? భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన సమయేన సమ్బహులా భిక్ఖూ అఞ్ఞతరస్మిం గామకావాసే వస్సం వసిత్వా వుత్థవస్సా పవారేత్వా సేనాసనం పటిసామేత్వా పత్తచీవరమాదాయ సావత్థిం ఉద్దిస్స భగవన్తం దస్సనత్థాయ గచ్ఛన్తా అఞ్ఞతరస్స గామస్స మజ్ఝేన అతిక్కమన్తి. తత్థ అఞ్ఞతరా ఇత్థీ తే భిక్ఖూ దిస్వా పసన్నచిత్తా సఞ్జాతగారవబహుమానా పఞ్చపతిట్ఠితేన వన్దిత్వా సిరస్మిం అఞ్జలిం పగ్గయ్హ యావ దస్సనూపచారా పసాదసోమ్మాని అక్ఖీని ఉమ్మీలేత్వా ఓలోకేన్తీ అట్ఠాసి. సా అపరేన సమయేన కాలం కత్వా తావతింసేసు నిబ్బత్తి. అథ నం తత్థ దిబ్బసమ్పత్తిం అనుభవన్తిం ఆయస్మా మహామోగ్గల్లానో ఇమాహి గాథాహి పటిపుచ్ఛి –

౮౧౯. ‘‘అభిక్కన్తేన వణ్ణేన…పే…వణ్ణో చ తే సబ్బదిసా పభాసతీ’’తి.

౮౨౨. ‘‘సా దేవతా అత్తమనా…పే… యస్స కమ్మస్సిదం ఫలం’’.

౮౨౩. ‘‘అహం మనుస్సేసు మనుస్సభూతా, దిస్వాన సమణే సీలవన్తే;

పాదాని వన్దిత్వా మనం పసాదయిం, విత్తా చహం అఞ్జలికం అకాసిం.

౮౨౪. ‘‘తేన మేతాదిసో వణ్ణో…పే…వణ్ణో చ మే సబ్బదిసా పభాసతీ’’తి. –

ఇమాహి గాథాహి బ్యాకాసి.

౮౨౩. తత్థ సమణేతి సమితపాపే. సీలవన్తేతి సీలగుణయుత్తే. మనం పసాదయిన్తి ‘‘సాధురూపా వతిమే అయ్యా ధమ్మచారినో సమచారినో బ్రహ్మచారినో’’తి తేసం గుణే ఆరబ్భ చిత్తం పసాదేసిం. విత్తా చహం అఞ్జలికం అకాసిన్తి తుట్ఠా సోమనస్సజాతా అహం వన్దిం. పేసలానం భిక్ఖూనం పసాదవికసితాని అక్ఖీని ఉమ్మీలేత్వా దస్సనమత్తమ్పి ఇమేసం సత్తానం బహూపకారం, పగేవ వన్దనాతి. తేనాహ ‘‘తేన మేతాదిసో వణ్ణో’’తిఆది. సేసం వుత్తనయమేవ.

వన్దనవిమానవణ్ణనా నిట్ఠితా.