౭. సమ్బహులభిక్ఖువత్థు

నగరం యథాతి ఇమం ధమ్మదేసనం సత్థా జేతవనే విహరన్తో సమ్బహులే ఆగన్తుకే భిక్ఖూ ఆరబ్భ కథేసి.

తే కిర ఏకస్మిం పచ్చన్తే వస్సం ఉపగన్త్వా పఠమమాసే సుఖం విహరింసు. మజ్ఝిమమాసే చోరా ఆగన్త్వా తేసం గోచరగామం పహరిత్వా కరమరే గహేత్వా అగమంసు. తతో పట్ఠాయ మనుస్సా చోరానం పటిబాహనత్థాయ తం పచ్చన్తనగరం అభిసఙ్ఖరోన్తా తే భిక్ఖూ సక్కచ్చం ఉపట్ఠాతుం ఓకాసం న లభింసు. తే అఫాసుకం వస్సం వసిత్వా వుత్థవస్సా సత్థు దస్సనాయ సావత్థిం గన్త్వా సత్థారం వన్దిత్వా ఏకమన్తం నిసీదింసు. సత్థా తేహి సద్ధిం కతపటిసన్థారో ‘‘కిం, భిక్ఖవే, సుఖం వసిత్థా’’తి పుచ్ఛిత్వా, ‘‘భన్తే, మయం పఠమమాసమేవ సుఖం వసిమ్హా, మజ్ఝిమమాసే చోరా గామం పహరింసు, తతో పట్ఠాయ మనుస్సా నగరం అభిసఙ్ఖరోన్తా సక్కచ్చం ఉపట్ఠాతుం ఓకాసం న లభింసు. తస్మా అఫాసుకం వస్సం వసిమ్హా’’తి వుత్తే ‘‘అలం, భిక్ఖవే, మా చిన్తయిత్థ, ఫాసువిహారో నామ నిచ్చకాలం దుల్లభో, భిక్ఖునా నామ యథా తే మనుస్సా నగరం గోపయింసు, ఏవం అత్తభావమేవ గోపయితుం వట్టతీ’’తి వత్వా ఇమం గాథమాహ –

౩౧౫. ‘‘నగరం యథా పచ్చన్తం, గుత్తం సన్తరబాహిరం;

ఏవం గోపేథ అత్తానం, ఖణో వో మా ఉపచ్చగా;

ఖణాతీతా హి సోచన్తి, నిరయమ్హి సమప్పితా’’తి.

తత్థ సన్తరబాహిరన్తి, భిక్ఖవే, యథా తేహి మనుస్సేహి తం పచ్చన్తనగరం ద్వారపాకారాదీని థిరాని కరోన్తేహి సఅన్తరం, అట్టాలకపరిఖాదీని థిరాని కరోన్తేహి సబాహిరన్తి సన్తరబాహిరం సుగుత్తం కతం, ఏవం తుమ్హేపి సతిం ఉపట్ఠపేత్వా అజ్ఝత్తికాని ఛ ద్వారాని పిదహిత్వా ద్వారరక్ఖికం సతిం అవిస్సజ్జేత్వా యథా గయ్హమానాని బాహిరాని ఛ ఆయతనాని అజ్ఝత్తికానం ఉపఘాతాయ సంవత్తన్తి, తథా అగ్గహణేన తానిపి థిరాని కత్వా తేసం అప్పవేసాయ ద్వారరక్ఖికం సతిం అప్పహాయ విచరన్తా అత్తానం గోపేథాతి అత్థో. ఖణో వో మా ఉపచ్చగాతి యో హి ఏవం అత్తానం న గోపేతి, తం పుగ్గలం అయం బుద్ధుప్పాదఖణో మజ్ఝిమదేసే ఉప్పత్తిఖణో సమ్మాదిట్ఠియా పటిలద్ధఖణో ఛన్నం ఆయతనానం అవేకల్లఖణోతి సబ్బోపి అయం ఖణో అతిక్కమతి, సో ఖణో తుమ్హే మా అతిక్కమతు. ఖణాతీతాతి యే హి తం ఖణం అతీతా, తే చ పుగ్గలే సో చ ఖణో అతీతో, తే నిరయమ్హి సమప్పితా హుత్వా తత్థ నిబ్బత్తిత్వా సోచన్తీతి అత్థో.

దేసనావసానే తే భిక్ఖూ ఉప్పన్నసంవేగా అరహత్తే పతిట్ఠహింసూతి.

సమ్బహులభిక్ఖువత్థు సత్తమం.