౬. సమీ

‘‘అను యం సమయా’’తి (౨-౧-౧౫) చ ‘‘యస్స చాయామో’’తి (౨-౧-౧౬) చ పాణినినో వచనద్వయం, అయమేతేసమత్థో ‘‘యస్స సమయా సమీపవాచీ అనుసద్దో, తేన సహ సమస్సతేతి చ, అను యస్సాయామవాచీ, తేన స్యాద్యన్తేన సహ సమస్సతే’’తి చ. వత్థుతో తు సామీప్యాయామవన్తానమనిద్దేసేపి సామత్థియా తదాక్ఖేపోతి దస్సేన్తో ఆహ-‘సమీపాయామాన’మిచ్చాది.

సమ్బన్ధిత్తాతి సమ్బన్ధిసద్దా సకత్థమివ నియతపటియోగినమాక్ఖపన్తి… తేన వినా తేసం సకత్థాభావా. ఆయామో దీఘతా, ‘‘యస్స సమీపాయామేస్వను’’తి యథావుత్తసుత్తద్వయమాక్ఖేపేనుపదిసతి, వనస్స సామిప్యమనువనం, ‘‘అసఙ్ఖ్యం విభత్తిసమ్పత్తిసమీప’’ ఇచ్చేవ (౩-౨) సిద్ధేపున సమీపగ్గహణం వికప్పత్థం, తేన వనస్సానుతి వాక్యేనాపి భవితబ్బం.

గఙ్గాయ ఆయామో అనుగఙ్గం, భాగవుత్తికారో ‘‘లక్ఖణేనే’’తి వత్తతే. యస్సాయామవాచీ అను, తేన లక్ఖణేన సమస్సతే అనుగఙ్గం బారాణసీ, గఙ్గాయ లక్ఖణభూతాయ పసిద్ధాయామగుణాయ బారాణసీ లక్ఖీయతే యావాయతాయామా గఙ్గా తావాయమ్పీతి సభావతో తూపమానోపమేయ్యభావో సమాసే పతీయతే గఙ్గా వియ దీఘా’’తి లక్ఖియలక్ఖణభావం వణ్ణేతి. ఏవం సతి బారాణసీతి పఠమా నోపపజ్జతేతి మఞ్ఞమానో ఆహ-‘గఙ్గాయా మేన యుత్తా ‘‘త్యాది. అనుగఙ్గం బారాణసియాతి బారాణసియా గఙ్గాయామో లక్ఖణన్తి అత్థో.