౧౦. భద్దజిసుత్తం

౧౭౦. ఏకం సమయం ఆయస్మా ఆనన్దో కోసమ్బియం విహరతి ఘోసితారామే. అథ ఖో ఆయస్మా భద్దజి యేనాయస్మా ఆనన్దో తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా ఆయస్మతా ఆనన్దేన సద్ధిం సమ్మోది. సమ్మోదనీయం కథం సారణీయం వీతిసారేత్వా ఏకమన్తం నిసీది. ఏకమన్తం నిసిన్నం ఖో ఆయస్మన్తం భద్దజిం ఆయస్మా ఆనన్దో ఏతదవోచ – ‘‘కిం ను ఖో, ఆవుసో భద్దజి, దస్సనానం అగ్గం, కిం సవనానం అగ్గం, కిం సుఖానం అగ్గం, కిం సఞ్ఞానం అగ్గం, కిం భవానం అగ్గ’’న్తి?

‘‘అత్థావుసో, బ్రహ్మా అభిభూ అనభిభూతో అఞ్ఞదత్థుదసో వసవత్తీ, యో తం బ్రహ్మానం పస్సతి, ఇదం దస్సనానం అగ్గం. అత్థావుసో, ఆభస్సరా నామ దేవా సుఖేన అభిసన్నా పరిసన్నా. తే కదాచి కరహచి ఉదానం ఉదానేన్తి – ‘అహో సుఖం, అహో సుఖ’న్తి! యో తం సద్దం సుణాతి, ఇదం సవనానం అగ్గం. అత్థావుసో, సుభకిణ్హా నామ దేవా. తే సన్తంయేవ తుసితా సుఖం పటివేదేన్తి, ఇదం సుఖానం అగ్గం. అత్థావుసో, ఆకిఞ్చఞ్ఞాయతనూపగా దేవా, ఇదం సఞ్ఞానం అగ్గం. అత్థావుసో, నేవసఞ్ఞానాసఞ్ఞాయతనూపగా దేవా, ఇదం భవానం అగ్గ’’న్తి. ‘‘సమేతి ఖో ఇదం ఆయస్మతో భద్దజిస్స, యదిదం బహునా జనేనా’’తి?

‘‘ఆయస్మా ఖో, ఆనన్దో, బహుస్సుతో. పటిభాతు ఆయస్మన్తంయేవ ఆనన్ద’’న్తి. ‘‘తేనహావుసో భద్దజి, సుణాహి, సాధుకం మనసి కరోహి; భాసిస్సామీ’’తి. ‘‘ఏవమావుసో’’తి ఖో ఆయస్మా భద్దజి ఆయస్మతో ఆనన్దస్స పచ్చస్సోసి. ఆయస్మా ఆనన్దో ఏతదవోచ –

‘‘యథా పస్సతో ఖో, ఆవుసో, అనన్తరా ఆసవానం ఖయో హోతి, ఇదం దస్సనానం అగ్గం. యథా సుణతో అనన్తరా ఆసవానం ఖయో హోతి, ఇదం సవనానం అగ్గం. యథా సుఖితస్స అనన్తరా ఆసవానం ఖయో హోతి, ఇదం సుఖానం అగ్గం. యథా సఞ్ఞిస్స అనన్తరా ఆసవానం ఖయో హోతి, ఇదం సఞ్ఞానం అగ్గం. యథా భూతస్స అనన్తరా ఆసవానం ఖయో హోతి, ఇదం భవానం అగ్గ’’న్తి. దసమం.

ఆఘాతవగ్గో దుతియో.