౧. పఠమద్వేబ్రాహ్మణసుత్తం

౫౨. అథ ఖో ద్వే బ్రాహ్మణా జిణ్ణా వుద్ధా మహల్లకా అద్ధగతా వయోఅనుప్పత్తా వీసవస్ససతికా జాతియా యేన భగవా తేనుపసఙ్కమింసు; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవతా సద్ధిం సమ్మోదింసు. సమ్మోదనీయం కథం సారణీయం వీతిసారేత్వా ఏకమన్తం నిసీదింసు. ఏకమన్తం నిసిన్నా ఖో తే బ్రాహ్మణా భగవన్తం ఏతదవోచుం – ‘‘మయమస్సు, భో గోతమ, బ్రాహ్మణా జిణ్ణా వుద్ధా మహల్లకా అద్ధగతా వయోఅనుప్పత్తా వీసవస్ససతికా జాతియా; తే చమ్హా అకతకల్యాణా అకతకుసలా అకతభీరుత్తాణా. ఓవదతు నో భవం గోతమో, అనుసాసతు నో భవం గోతమో యం అమ్హాకం అస్స దీఘరత్తం హితాయ సుఖాయా’’తి.

‘‘తగ్ఘ తుమ్హే, బ్రాహ్మణా, జిణ్ణా వుద్ధా మహల్లకా అద్ధగతా వయోఅనుప్పత్తా వీసవస్ససతికా జాతియా; తే చత్థ అకతకల్యాణా అకతకుసలా అకతభీరుత్తాణా. ఉపనీయతి ఖో అయం, బ్రాహ్మణా, లోకో జరాయ బ్యాధినా మరణేన. ఏవం ఉపనీయమానే ఖో, బ్రాహ్మణా, లోకే జరాయ బ్యాధినా మరణేన, యో ఇధ కాయేన సంయమో వాచాయ సంయమో మనసా సంయమో, తం తస్స పేతస్స తాణఞ్చ లేణఞ్చ దీపఞ్చ సరణఞ్చ పరాయణఞ్చా’’తి.

‘‘ఉపనీయతి జీవితమప్పమాయు,

జరూపనీతస్స న సన్తి తాణా;

ఏతం భయం మరణే పేక్ఖమానో,

పుఞ్ఞాని కయిరాథ సుఖావహాని.

‘‘యోధ కాయేన సంయమో, వాచాయ ఉద చేతసా;

తం తస్స పేతస్స సుఖాయ హోతి,

యం జీవమానో పకరోతి పుఞ్ఞ’’న్తి. [సం. ని. ౧.౧౦౦] పఠమం;