2. ஸேய்யஸகத்தே²ரவத்து²

பாபஞ்ச புரிஸோதி இமம் த⁴ம்மதே³ஸனம் ஸத்தா² ஜேதவனே விஹரந்தோ ஸேய்யஸகத்தே²ரம் ஆரப்³ப⁴ கதே²ஸி.

ஸோ ஹி லாளுதா³யித்தே²ரஸ்ஸ ஸத்³தி⁴விஹாரிகோ, அத்தனோ அனபி⁴ரதிம் தஸ்ஸ ஆரோசேத்வா தேன பட²மஸங்கா⁴தி³ஸேஸகம்மே ஸமாத³பிதோ உப்பன்னுப்பன்னாய அனபி⁴ரதியா தம் கம்மமகாஸி (பாரா. 234). ஸத்தா² தஸ்ஸ கிரியம் ஸுத்வா தம் பக்கோஸாபேத்வா ‘‘ஏவம் கிர த்வம் கரோஸீ’’தி புச்சி²த்வா ‘‘ஆம, ப⁴ந்தே’’தி வுத்தே ‘‘கஸ்மா பா⁴ரியம் கம்மம் அகாஸி, அனனுச்ச²விகம் மோக⁴புரிஸா’’தி நானப்பகாரதோ க³ரஹித்வா ஸிக்கா²பத³ம் பஞ்ஞாபேத்வா ‘‘ஏவரூபஞ்ஹி கம்மம் தி³ட்ட²த⁴ம்மேபி ஸம்பராயேபி து³க்க²ஸம்வத்தனிகமேவ ஹோதீ’’தி வத்வா அனுஸந்தி⁴ம் க⁴டேத்வா த⁴ம்மம் தே³ஸேந்தோ இமம் கா³த²மாஹ –

117. ‘‘பாபஞ்சே புரிஸோ கயிரா, ந நம் கயிரா புனப்புனம்;

ந தம்ஹி ச²ந்த³ம் கயிராத², து³க்கோ² பாபஸ்ஸ உச்சயோ’’தி.

தஸ்ஸத்தோ² – ஸசே புரிஸோ ஸகிம் பாபகம்மம் கரேய்ய, தங்க²ணேயேவ பச்சவேக்கி²த்வா ‘‘இத³ம் அப்பதிரூபம் ஓளாரிக’’ந்தி ந நம் கயிரா புனப்புனம். யோபி தம்ஹி ச²ந்தோ³ வா ருசி வா உப்பஜ்ஜேய்ய, தம்பி வினோதே³த்வா ந கயிராதே²வ. கிம் காரணா? து³க்கோ² பாபஸ்ஸ உச்சயோ. பாபஸ்ஸ ஹி உச்சயோ வுட்³டி⁴ இத⁴லோகேபி ஸம்பராயேபி து³க்க²மேவ ஆவஹதீதி.

தே³ஸனாவஸானே ப³ஹூ ஸோதாபத்திப²லாதீ³னி பாபுணிம்ஸூதி.

ஸேய்யஸகத்தே²ரவத்து² து³தியம்.