7. து³தியகாலஸுத்தம்

147. ‘‘சத்தாரோமே, பி⁴க்க²வே, காலா ஸம்மா பா⁴வியமானா ஸம்மா அனுபரிவத்தியமானா அனுபுப்³பே³ன ஆஸவானம் க²யம் பாபேந்தி. கதமே சத்தாரோ? காலேன த⁴ம்மஸ்ஸவனம், காலேன த⁴ம்மஸாகச்சா², காலேன ஸம்மஸனா, காலேன விபஸ்ஸனா – இமே கோ², பி⁴க்க²வே, சத்தாரோ காலா ஸம்மா பா⁴வியமானா ஸம்மா அனுபரிவத்தியமானா அனுபுப்³பே³ன ஆஸவானம் க²யம் பாபேந்தி.

‘‘ஸேய்யதா²பி, பி⁴க்க²வே, உபரிபப்³ப³தே து²ல்லபு²ஸிதகே தே³வே வஸ்ஸந்தே தம் உத³கம் யதா²னின்னம் பவத்தமானம் பப்³ப³தகந்த³ரபத³ரஸாகா² பரிபூரேதி; பப்³ப³தகந்த³ரபத³ரஸாகா² பரிபூரா குஸோப்³பே⁴ பரிபூரேந்தி; குஸோப்³பா⁴ பரிபூரா மஹாஸோப்³பே⁴ பரிபூரேந்தி; மஹாஸோப்³பா⁴ பரிபூரா குன்னதி³யோ பரிபூரேந்தி; குன்னதி³யோ பரிபூரா மஹானதி³யோ பரிபூரேந்தி; மஹானதி³யோ பரிபூரா ஸமுத்³த³ம் [ஸமுத்³த³ம் ஸாக³ரம் (ஸீ. பீ. க.), ஸமுத்³த³ஸாக³ரம் (ஸ்யா. கம்.)] பரிபூரேந்தி. ஏவமேவம் கோ², பி⁴க்க²வே, இமே சத்தாரோ காலா ஸம்மா பா⁴வியமானா ஸம்மா அனுபரிவத்தியமானா அனுபுப்³பே³ன ஆஸவானம் க²யம் பாபேந்தீ’’தி. ஸத்தமம்.