7. මහාපෙසකාරසික්ඛාපදවණ්ණනා

642. සත්තමෙ කිඤ්චිමත්තං අනුපදජ්ජෙය්‍යාති ඉදං තස්ස කත්තබ්බාකාරමත්තදස්සනං, දානං පනෙත්ථ අඞ්ගං න හොති සුත්තවඩ්ඪනවසෙනෙව ආපජ්ජිතබ්බත්තා. තෙනෙව පදභාජනෙපි ‘‘තස්ස වචනෙන ආයතං වා විත්ථතං වා අප්පිතං වා කරොති, පයොගෙ දුක්කටං, පටිලාභෙන නිස්සග්ගිය’’න්ති සුත්තවඩ්ඪනාකාරමෙව දස්සෙත්වා ආපත්ති වුත්තා. මාතිකාට්ඨකථායම්පි (කඞ්ඛා. අට්ඨ. මහාපෙසකාරසික්ඛාපදවණ්ණනා) වුත්තං ‘‘න භික්ඛුනො පිණ්ඩපාතදානමත්තෙන තං නිස්සග්ගියං හොති. සචෙ පන තෙ තස්ස වචනෙන චීවරසාමිකානං හත්ථතො සුත්තං ගහෙත්වා ඊසකම්පි ආයතං වා විත්ථතං වා අප්පිතං වා කරොන්ති, අථ තෙසං පයොගෙ භික්ඛුනො දුක්කටං, පටිලාභෙන නිස්සග්ගියං හොතී’’ති. ආයතාදීසු සත්තසු ආකාරෙසු ආදිම්හි තයො ආකාරෙ සුත්තවඩ්ඪනෙන විනා න සක්කා කාතුන්ති ආහ ‘‘සුත්තවඩ්ඪනආකාරමෙව දස්සෙතී’’ති. සුවීතාදයො හි ආකාරෙ විනාපි සුත්තවඩ්ඪනෙන සක්කා කාතුං. සෙසමෙත්ථ උත්තානමෙව. අඤ්ඤාතකඅප්පවාරිතානං තන්තවායෙ උපසඞ්කමිත්වා විකප්පමාපජ්ජනතා, චීවරස්ස අත්තුද්දෙසිකතා, තස්ස වචනෙන සුත්තවඩ්ඪනං, චීවරස්ස පටිලාභොති ඉමානෙත්ථ චත්තාරි අඞ්ගානි.

මහාපෙසකාරසික්ඛාපදවණ්ණනා නිට්ඨිතා.