පණ්ණභෙසජ්ජකථා

පණ්ණභෙසජ්ජකථායං ‘‘අනුජානාමි, භික්ඛවෙ, පණ්ණානි භෙසජ්ජානි නිම්බපණ්ණං කුටජපණ්ණං පටොලපණ්ණං නත්තමාලපණ්ණං ඵග්ගවපණ්ණං සුලසිපණ්ණං කප්පාසපණ්ණං, යානි වා පනඤ්ඤානිපි අත්ථි පණ්ණානි භෙසජ්ජානි නෙව ඛාදනීයෙ ඛාදනීයත්ථං ඵරන්ති, න භොජනීයෙ භොජනීයත්ථං ඵරන්ති, තානි පටිග්ගහෙත්වා යාවජීවං පරිහරිතුං, සති පච්චයෙ පරිභුඤ්ජිතුං, අසති පච්චයෙ පරිභුඤ්ජන්තස්ස ආපත්ති දුක්කටස්සා’’ති (මහාව. 263) වචනතො ඛාදනීයභොජනීයත්ථං අඵරන්තානි තානිපි පණ්ණානි පටිග්ගහෙත්වා යාවජීවං පරිහරිතුං, සති පච්චයෙ පරිභුඤ්ජිතුං වට්ටති. අච්ඡවසන්තිආදීසු නිස්සග්ගියවණ්ණනායං (පාරා. අට්ඨ. 2.623) වුත්තනයෙනෙව අත්ථො වෙදිතබ්බො. මූලභෙසජ්ජාදිවිනිච්ඡයොපි ඛුද්දකවණ්ණනායං වුත්තොයෙව, තස්මා ඉධ යං යං පුබ්බෙ අවුත්තං, තං තදෙව වණ්ණයිස්සාම.