දුතියභෙසජ්ජකථා

දුතියභෙසජ්ජකථායං ‘‘අනුජානාමි, භික්ඛවෙ, තානි පඤ්ච භෙසජ්ජානි පටිග්ගහෙත්වා කාලෙපි විකාලෙපි පරිභුඤ්ජිතු’’න්ති (මහාව. 261) වචනතො ‘‘තානි පඤ්ච භෙසජ්ජානි කාලෙ පටිග්ගහෙත්වා කාලෙ පරිභුඤ්ජන්තානං තෙසං භික්ඛූනං යානිපි තානි පාකතිකානි ලූඛානි භොජනානි, තානි නච්ඡාදෙන්ති, පගෙව සෙනෙසිතානි. තෙ තෙන චෙව සාරදිකෙන ආබාධෙන ඵුට්ඨා ඉමිනා ච භත්තාච්ඡාදකෙන තදුභයෙන භිය්‍යොසොමත්තාය කිසා හොන්තී’’ති ඉමස්මිං වත්ථුස්මිං කාලෙපි විකාලෙපීති අනුඤ්ඤාතත්තා විකාලෙපි පරිභුඤ්ජිතුං වට්ටති. තත්ථ ‘‘නච්ඡාදෙන්තීති න ජීරන්ති, න වාතරොගං පටිප්පස්සම්භෙතුං සක්කොන්ති. සෙනෙසිතානීති සිනිද්ධානි. භත්තාච්ඡාදකෙනාති භත්තං අරොචිකෙනා’’ති අට්ඨකථායං (මහාව. අට්ඨ. 261) වුත්තං, ටීකාසු (සාරත්ථ. ටී. මහාවග්ග 3.261; වි. වි. ටී. මහාවග්ග 2.261-262) පන ‘‘නච්ඡාදෙන්තීති රුචිං න උප්පාදෙන්තී’’ති එත්තකමෙව වුත්තං, මහාවිභඞ්ගෙ (පාරා. 622) පන ‘‘යානි ඛො පන තානි ගිලානානං භික්ඛූනං පටිසායනීයානි භෙසජ්ජානි. සෙය්‍යථිදං – සප්පි නවනීතං තෙලං මධු ඵාණිතං, තානි පටිග්ගහෙත්වා සත්තාහපරමං සන්නිධිකාරකං පරිභුඤ්ජිතබ්බානි, තං අතික්කාමයතො නිස්සග්ගියං පාචිත්තිය’’න්ති වචනතො ඉමෙසං පඤ්චභෙසජ්ජානං සත්තාහකාලිකභාවො වෙදිතබ්බො, ඉධ පන අට්ඨුප්පත්තිවසෙන වුත්තොති.