සද්ධාදෙය්‍යවිනිපාතනකථා

60. සද්ධාදෙය්‍යවිනිපාතනකථායං ‘‘මාතාපිතරොති ඛො, භික්ඛවෙ, වදමානෙ කිං වදෙය්‍යාම. අනුජානාමි, භික්ඛවෙ, මාතාපිතූනං දාතුං, න ච, භික්ඛවෙ, සද්ධාදෙය්‍යං විනිපාතෙතබ්බං, යො විනිපාතෙය්‍ය, ආපත්ති දුක්කටස්සා’’ති (මහාව. 361) වචනතො දායකෙහි සද්ධාය භික්ඛුස්ස දින්නං විනිපාතෙත්වා ගිහීනං දාතුං න වට්ටති. ‘‘න ච, භික්ඛවෙ, සද්ධාදෙය්‍යන්ති එත්ථ සෙසඤාතීනං දෙන්තො විනිපාතෙතියෙව. මාතාපිතරො පන සචෙ රජ්ජෙ ඨිතාපි පත්ථයන්ති, දාතබ්බ’’න්ති අට්ඨකථායං (මහාව. අට්ඨ. 361) වුත්තත්තා භාතුභගිනීආදීනං ඤාතකානම්පි දාතුං න වට්ටති. වුත්තඤ්හි ආචරියධම්මසිරිත්ථෙරෙන ඛුද්දසික්ඛායං –

‘‘න ලබ්භං විනිපාතෙතුං, සද්ධාදෙය්‍යඤ්ච චීවරං;

ලබ්භං පිතූනං සෙසානං, ඤාතීනම්පි න ලබ්භතී’’ති.

කයවික්කයසමාපත්තිසික්ඛාපදවණ්ණනායම්පි ‘‘මාතරං පන පිතරං වා ‘ඉමං දෙහී’ති වදතො විඤ්ඤත්ති න හොති, ‘ඉමං ගණ්හාහී’ති වදතො සද්ධාදෙය්‍යවිනිපාතනං න හොති. අඤ්ඤාතකං ‘ඉමං දෙහී’ති වදතො විඤ්ඤත්ති හොති, ‘ඉමං ගණ්හාහී’ති වදතො සද්ධාදෙය්‍යවිනිපාතනං හොති. ‘ඉමිනා ඉමං දෙහී’ති කයවික්කයං ආපජ්ජතො නිස්සග්ගියං හොතී’’ති අට්ඨකථායං (පාරා. අට්ඨ. 2.595) වුත්තං. තත්ථ ‘‘සෙසඤාතකෙසු සද්ධාදෙය්‍යවිනිපාතසම්භවතො තදභාවට්ඨානම්පි දස්සෙතුං ‘මාතරං පන පිතරං වා’ති වුත්ත’’න්ති විමතිවිනොදනියං (වි. වි. ටී. 1.593-595) වුත්තං.